Geplaatst in Geen categorie

Lamgeslagen en overrompeld

Afbeeldingsresultaat voor keep calm and fdkkTerwijl ik iedere dag naar de volgende opdracht van de blog challenge uitkijk, komt er niet veel uit mijn handen op dit moment.

Verdrietig

Ik kan natuurlijk de drukte van de afgelopen week de schuld geven, maar dat is het niet echt. Het heeft met allerlei kwartjes te maken die vallen. En in ieder geval met een hele verdrietige gebeurtenis deze week… Één van mijn lotgenootjes is de dag na Valentijn overleden. Ik heb haar nooit in het echt mogen ontmoeten, maar in onze lotgenotengroep was ze een hele sterke en krachtige spil. Een prachtige, krachtige vrouw, die uiteindelijk zo onnoemelijk veel pijn had door die rottige sluipmoordenaar: kanker. Ze had voor iedereen een lief en bemoedigend woord, terwijl ze zelf ook bang was en pijn had. Ze werd door alle lotjes (op handen) gedragen. Ik heb vreselijk gehuild, toen we uiteindelijk hoorden, dat ze was overleden en er sloeg iets op slot bij mij.

Mijn blog

Mijn blog zou een nieuw begin worden. En dus deed ik krampachtig mijn best om vooral het woord kanker niet meer te laten vallen in mijn blogs. Dat ligt tenslotte al bijna in het verleden (wie houd ik nou eigenlijk voor de gek?) Alleen kwam ik door een opdracht van Petra tot het inzicht, dat het zo niet werkt… Kanker hoort net zo goed bij mij als moeder zijn, spiritueel bezig zijn en kinderen coachen. Ik kan mijn kop weer in het zand steken, zoals ik de afgelopen jaren af en toe deed uit zelfbescherming. Maar het blijft confronterend als iemand overlijdt. Niet alleen willen we iemand niet missen, maar het besef, dat het mij ook kan overkomen, blijft toch altijd aanwezig op deze momenten. En ik ben er nog niet… Lichamelijk hoop ik dit najaar eens klaar te zijn met alle operaties, onderzoeken, medicijnen instellen enz. Geestelijk heb ik nog wel wat te verstouwen.

Besluit

Mijn blog… Ik ben bijna zover, dat ik hem durf te delen op mijn algemene facebook pagina. Alleen zal ik dan knopen moeten doorhakken wat ik wel en niet wil delen. Ik heb er deze week goed over na kunnen denken. Langzamerhand groeit het idee om een opening te zoeken om kindercoaching en kanker te gaan combineren. En daarover vooral te gaan schrijven. Ik heb besloten om heel veel van mezelf te laten zien, hoe spannend ook, en daar hoort mijn kanker bij…Volgende week mag ik weer naar mijn oncoloog. Op controle voor zowel mijn schildklier- als mijn borstkanker. Ik hou jullie op de hoogte

 

16 gedachten over “Lamgeslagen en overrompeld

    1. Dank je wel, Tanja! 😊
      En het komt wel goed, hoor… Ik ben in ieder geval blij, dat ik deze knoop heb doorgehakt. Want het voelde toch alsof ik een deel van mezelf verloochende. Ik hoop, dat ik met mijn ervaringen en mijn kindercoaching iets voor andere ouders zal kunnen gaan doen, die ik in deze situatie terecht komen….

      Like

  1. Wat een kwetsbaar blog en wat fijn dat ik je daarin mag ontmoeten, dank je wel 😘 Veel sterkte en moed, durf jezelf te laten zien, je bent waardevol xxx

    Like

  2. Angelika, er is steeds een punt waarop je emoties je terug brengen bij je eigen angst, ik krijg al kippenvel als ik je blog lees, laat staan wat jij doormaakt, en dan het verhaal te vertellen, en te delen. Het is niet fair wat er om je heen gebeurt, en het voelt bijna lijfelijk, zo zeer doet het. Maar je hebt ook je eigen stappenplan dat je verder brengt, geef dat wat je meemaakt een al dan niet tastbare plaats, een mooi stukje muziek, een schilderij, zodat je emoties daar een veilige plek vinden, en jij verder kunt met je ambities, je ervaring en kennis, houd vol, je bent bijzonder.

    Like

    1. Dank je wel, lieve Jan! 😊😘
      Ik ben weer aan het tekenen, kleuren en muziek aan het luisteren. En ik denk dat mijn blogs ook mijn uitlaatklep zijn… Het is zo heftig en verdrietig, ook voor haar familie en vrienden 😒😒

      Like

  3. Lieve schat, weer een stukje verder in de acceptatie van alles wat je de afgelopen heb moeten meemaken, en het stuk dat je hebt moeten afscheid nemen van een gezond lichaam. Ik ben blij met je inzicht en het delen van je gevoelens, want dat maakt dat je steeds dichter bij jezelf komt, en je leert dat accepteren dat je lichaam, je tempel, je zo verschrikkelijk in de steek heeft gelaten. Het is lichamelijk gevecht is bijna over, maar bij het geestelijke gevecht sta je pas aan het begin. Ik ben mega trots dat je dit gevecht ook aangaat. Lieverd, dikke dikke knuffel.

    Like

    1. Lieve, lieve Miran. Wat zou ik toch de afgelopen jaren hebben gedaan zonder jouw hart onder mijn riem en dat zetje in mijn rug om door te gaan…? Dank je wel, lieverd! Ik heb voor mijn gevoel en stapje te hard gedaan, word weer even terug geworpen. Maar vol goede moed ga ik weer verder 😊😘😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s