Geplaatst in Kanker

Een steen op mijn maag…

oproep-operatie

Met een zachte plof valt hij op de mat. Mijn oproep voor de volgende operatie… En er valt direct een steen op mijn maag als ik hem open….

Kanker

Inmiddels ben ik gewend, al bijna 3 jaar, aan de enveloppen, waar Kanker Instituut op staat. Ik kan me nog heel goed de eerste keer herinneren, dat er een envelop op de mat viel. Opeens stond het daar: Erasmus MC was nog te overzien, maar het woord Kanker Instituur maakte, dat het tot me doordrong: ik heb kanker!! Eén van de meest gevreesde ziektes om te krijgen. En ik val nu ook in die groep. Kanker stond destijds voor mij (en ik denk voor veel mensen) gelijk aan dood gaan. De vraag was alleen wanneer en met hoeveel pijn. Inmiddels is mijn angst wat genuanceerder en ga ik ervan uit, dat ik nog jaren mee kan. Zoals ik mijn zoontje beloofd heb: ik ga mijn best doen om 102 jaar te worden. En uiteraard vliegt het hele verhaal me nog steeds wel eens aan, maar op de één of andere manier weet ik het beter te relativeren. Wat zou mijn vader trots op me zijn geweest! Hij heeft tenslotte jarenlang tegen me geroepen: “Relativeren, Angeel… Relativeren!” En dat ging dan meestal om (zoals ik het nu zie) iets onbeduidends als liefdesverdriet of een slecht cijfer op school, waar ik van kon gaan stuiteren. En misschien heeft hij het me wel zo vaak ingeprent in al die jaren, dat het me nu dan eindelijk lukt.

Gevoel en verstand

Ik hou er bovendien al jaren een (voor mij) slimme tactiek op na: ik steek mijn kop in het zand, totdat het zover is. Zolang het niet zwart op wit staat, hoef ik me nog geen zorgen te maken. Jammergenoeg valt uiteindelijk toch altijd weer die volgende oproep op de mat. En het bizarre is, dat de zenuwen door mijn keel gieren, terwijl ik dit schrijf. Want pfff…. ik moet weer. Ik zou zo onnoemelijk graag een sprongetje in de tijd maken, zodat ik alles eens achter de rug heb. Dit zijn de momenten, waarop ik zeker weet, dat het nooit meer ophoudt. Dat ik steeds maar weer onder het mes moet, onderzoeken moet krijgen enz. Stop!! Stop, Angeel!! Relativeren!! Ademhalen. Adem in… Adem uit… Oké, het feit is, dat de plastisch chirurg zegt, dat ik er waarschijnlijk niks van ga voelen. Het wordt plaatselijk verdoofd (bijna gesmeekt om een roesje, maar nee, dat doen ze niet tijdens deze operaties) Hij heeft zelfs uitgetekend hoe ze alles gaan insnijden en aan elkaar hechten. Tot zover de theorie. Allemaal heel overzichtelijk. Zegt mijn verstand…. Maar hij heeft nog nooit zo’n reconstructie zelf ondergaan, zeggen mijn zenuwen. Ik ben tenslotte weer degene, die zichzelf moet overgeven aan een arts. Of twee, want met een beetje geluk kunnen ze aan beide kanten tegelijk aan de slag en mag ik eerder van de tafel af. Ik weet, dat 27 maart mijn gevoel weer op de toppen van mijn zenuwen zit… Voorlopig schrijf ik het even in mijn agenda en leg het naast me neer. Tenslotte duurt het gelukkig nog een paar weken….

12 gedachten over “Een steen op mijn maag…

  1. Wat kun je je gevoel toch fantastisch en voor iedereen begrijpend weergeven! Ook als je alleen aan de zijlijn van deze ziekte staat (gelukkig maar) kun je meevoelen wat je doormaakt! En nee het is niet hetzelfde dan wanneer je deze ziekte hebt. Maar jouw woorden geven een kijkje in het leven van een persoon die al deze stappen moet doormaken! Mijn wens zou zijn dat niemand het ooit mee hoeft te maken! Een andere wens is ikzelf of de mensen die me na staan niet. Ik hoop het nooit te krijgen maar de wens van mensen die me na staan …helaas dat is niet gelukt. Daar ben jij er 1 van. Gelukkig word jij 102! Want dat gaat lukken natuurlijk! En wat bijzonder dat je alle ups en downs hebt verpakt in (en je bent nog maar aan het begin) pakkende teksten! Lieve Angeel ik kan het blijven zeggen en zovele met mij…wat een respect heb ik voor jou! En de 27ste gaat het ook allemaal
    weer goedkomen voor je! Later als we tachtigers zijn relativeren we het leven pas echt! Tot die tijd….lees en voel ik met je mee vanaf die zijlijn! Dikke pakkerd schat! 💋❤💋

    Like

    1. Dank je wel, lieve schat, voor je lieve en prachtige woorden. Als er iemand is, die vanaf het begin af aan met me heeft meegeleefd, die me heeft verwend en me steeds weer een steuntje in mijn rug heeft gegeven, ben jij het wel!! ❤ Love you for that! En ik hoop, samen met jou, dat dit niemand overkomt. Het is een hele lange weg en een weg, die ik niet altijd gemakkelijk vind. Door alle lieve steun om me heen is hij makkelijker te dragen. Als ik werkelijk in de put of in paniek raak, is er altijd wel iemand, die me troost of weer laat lachen. En dat maakt deze periode dan ook wel weer bijzonder en waardevol 😊 Achter onze rollators gaan we de beest uithangen 😉 Liefs en dikke knuffels! 😘😘❤

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s