Geplaatst in Het verhaal van....

Het verhaal van Carla: cappuccino’s, creativiteit en calimera….

carla

Tijdens mijn allereerste vakantie in 1995 in Griekenland, raak ik verslaafd aan dat land. En dan met name aan de eilanden. Heerlijk vind ik het daar. Het voelt als thuiskomen, iedere keer weer. En aangezien ik er al jaren niet ben geweest, kan ik het soms innig missen. Na iedere vakantie was ik weer blij, dat er zo’n heerlijk Grieks restaurant bij ons in het dorp zit. En de eigenaren bleken ook nog eens leuke mensen te zijn. Calimera…. goedemorgen…  Meestal werd het nachtwerk als ik daar ging eten 😉

Toen ik op een middag boodschappen aan het doen was, vroeg de eigenaresse, die me zag lopen, of ik trek had in een cappuccino. Dat leek me wel wat 🙂 En terwijl we aan het kletsen waren, vloog de tijd voorbij. Dat was voor herhaling vatbaar! Ik kon toen nog niet vermoeden, dat ze uiteindelijk mijn “kleine zusje” zou worden. En ook niet, dat we de komende jaren iets zouden opbouwen samen, dat niet meer te verbreken was. We waren uiteindelijk allebei single en hebben heel wat van onze creativiteit losgelaten op het “verbouwen” van onze huizen. Muren schilderen, minimaal 6x per jaar de kamer veranderen, plannetjes uitdenken, iedere verhuizing hielpen we elkaar. Wat hebben we altijd leuke dingen gedaan samen. Van een borrel tot een hapje eten. Van samen werken tot lezingen bijwonen. En dan vervolgens urenlang bomen over wat er daar gezegd was.

Als de nood aan de man was, woonde ze tijdelijk bij mij. Hoewel de reden daarvoor niet altijd de leukste was, vond ik het stiekem heel gezellig, dat ze er was. En ik miste haar, als ze een nieuw huis had gevonden. Oh, wat konden we lief voor elkaar zijn, maar oh, wat kon het ook knetteren tussen ons. Heftige woorden hebben we gehad, maar altijd kwam het toch weer goed.Steeds weer bleek, dat we toch niet zonder elkaar konden. Gelukkig zijn de ruzies al heel lang verleden tijd. We hebben van elkaar geaccepteerd, dat we allebei sterke persoonlijkheden zijn met ieder onze eigen mening. Tegenwoordig sparren we met elkaar en waarderen veel meer elkaars manier van denken en hoe we dingen zien.

Mijn kleine zusje werd al snel groot. Waar ik haar eerst beschermde en opving, daar was zij later op het moment, dat ik haar heel hard nodig had. Toen mijn vader heel plotseling overleed en ik voor mijn moeder dingen moest regelen, nam zij mijn regeldingen over. Want ik was het overzicht kwijt…. Toen ik ziek werd, was ze er. Ze kwam ons zelfs die eerste zomer halen om een paar dagen bij haar en haar gezin bij te komen van mijn operatie. Ze was er om me te troosten toen de pleister er bij haar thuis af viel en ik me vreselijk verminkt voelde. Tot laat in de avond hebben we in de tuin zitten praten over alles. En oh, wat heeft me dat goed gedaan. Ze woont inmiddels alweer heel wat jaren aan de andere kant van het land. En wat mis ik het even langs gaan. Of het samen klussen in onze huizen. Maar wat blijft het bijzonder, dat zij in mijn leven is. Wat ben ik blij met zo’n fantastische vriendin als zij. En wat ben ik blij, dat ik zoveel van Grieks eten hou 😉

Ik ben zo blij, dat jij in mijn leven bent, lieve Carla. Ik hou van jou! ❤

2 gedachten over “Het verhaal van Carla: cappuccino’s, creativiteit en calimera….

  1. Wat lief! Zulke vriendinnen heb je nodig! Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik die ook heb! Koesteren dat doen we met mooie vriendschappen en mooie mensen! En met regelmaat zeggen hoe blij je met elkaar bent! xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s