Geplaatst in Ik herinner me de dag, dat...., Kanker

Ik herinner me de dag, dat…. de bodem onder mijn voeten vandaan wordt geslagen

vlinder schildklier

De dag, dat de bodem onder mijn voeten vandaan wordt geslagen, begint met een besluit wat later op de dag niet zo handig bleek te zijn….

Lichtelijk nerveus besluit ik die dag, op 9 mei 2014, met de auto naar het ziekenhuis te rijden. Omdat ik ook een parasol op wil pikken en het me niet erg handig lijkt om die in de bus mee te moeten zeulen. Ik ben onderweg om de uitslag te krijgen van een reeks onderzoeken van een bult in mijn hals. Die zit er al jaren, maar hij wordt harder en groter. En mijn gevoel zegt al een tijdje, dat het niet goed is. Twee jaar daarvoor heeft een arts in een ander ziekenhuis me meewarig aangekeken en zei: “Maar mevrouw, wat denkt u nou? Dat u schildklierkanker heeft? Weet u hoe zeldzaam dat is? En zomaar weghalen doe ik ook niet, want hij ligt tegen uw stembanden en op uw halsslagader. Veel te gevaarlijk!”

Dus heb ik pasgeleden een 2nd opinion aangevraagd in een ander ziekenhuis. Deze arts stelt me gerust, zegt dat hij niet verwacht, dat het ernstig is, maar dat hij de bult voor me zal weghalen, zodat mijn onrust erover weg is. En terwijl ik zit te wachten op de arts, begint het toch al wel een beetje te kriebelen in mijn buik. Als ik naar binnen mag van de assistente, zegt ze dat hij zo komt. En terwijl de deur open zwaait, wéét ik het…. Hij komt naast me zitten en vraagt of ik alleen ben gekomen. Ik knik en zeg: “Vertel het maar… Het is niet goed hè?” Hij vertelt me, dat er maligne cellen zijn gevonden. En terwijl ik graaf in mijn geheugen of dat goed of slecht is, komt hij met het woord kankercellen en hoor ik hem nog vaag zeggen, dat er direct geopereerd moet worden. Nog steeds dringt het niet ten volle tot me door. Totdat hij zegt, dat ik binnen 6 weken onder het mes moet… Op dat moment dringt de ernst van alles tot me door. Kanker, ik heb schildklierkanker…

Ik voel de bodem onder mijn voeten verdwijnen en stort in een paniekerig ongeloof. Dit kan niet waar zijn. Ik verhef mijn stem en hoor hem overslaan, terwijl ik zeg, dat ik echt niet dood kan gaan. Mijn zoontje is dan 6 jaar en heeft alleen mij maar. Dus wat moet er gebeuren? Wat gaat er gebeuren? Wat is mijn overlevingskans? Duizenden vragen tollen door mijn hoofd, terwijl ik alleen maar vol ongeloof en snikkend mijn arts zit aan te kijken. Hij durft mij nauwelijks te laten gaan en laat me beloven, dat ik eerst even wat koffie drink bij de dames aan de balie en rustig bij kom, voordat ik ga rijden. Pffff, denk ik nog. Was ik nu maar met de bus gegaan.

Ik voel me als verdoofd, bel mijn moeder met het slechte nieuws. En ook zij is uiteraard helemaal van slag. Ik beloof nog even langs te komen als ik bijgekomen ben. Ik probeer nog een broodje te eten en drink in ieder geval mijn cappuccino, loop winkels in en uit, als een kip zonder kop. Als ik me wat rustiger voel, stap ik in mijn auto. Onderweg naar huis, naar mijn veilige haven. Die nacht slaap ik nauwelijks, terwijl ik hoop, dat ik de volgende dag wakker zal worden en ontdekken, dat ik een nachtmerrie heb gehad. Helaas begint de rollercoaster nu pas…

Het vervolg van mijn verhaal kan je hier lezen….

17 gedachten over “Ik herinner me de dag, dat…. de bodem onder mijn voeten vandaan wordt geslagen

  1. De manier waarop je schrijft doet me bijna voelen hoe jij je op dat moment gevoeld moet hebben…
    Knap dat je dit op deze manier doet! xxx

    Like

    1. Ja, dat alleen zijn was wel even een dingetje… En inderdaad voor en na…. Ook daar heb ik al een halve blog over klaar staan. Het blijft soms onwerkelijk. Zelfs na al die jaren.. 💋

      Like

  2. Zo naar dat je opdat moment alleen was. Slecht nieuws moet je nooit alleen ontvangen. Maar nu na jaren ben je er zo ontzettend sterk uitgekomen. En dat kan alleen maar omdat je gewoon een top vrouw bent.

    Like

    1. Dank je wel, Jenny. Gelukkig kan ik het, tot nu toe, navertellen en gaat het met hele kLenie stapjes tegelijk steeds een beetje beter 😊 Maar de afgelopen 3 jaar gun ik niemand. Het is zeker heftig!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s