Geplaatst in Het verhaal van....

Het verhaal van Mirjam: maatjes, missen en memories….

mirjam

Ik werkte bij Transworld en we hadden een leuke ploeg met collega’s. Maar eerlijk is eerlijk, toen zij erbij kwam, was het echt een hele gezellige aanvulling van ons team. Het viel iedereen al meteen op, wat een geweldige uitstraling ze had. Altijd vrolijk en gezellig. En iedereen ging opeens graag papieren ophalen bij de balie. Ze was altijd in voor een geintje en een praatje 🙂

Wij hadden meteen een klik met elkaar en gingen voornamelijk heel veel stappen samen. We hadden lol, werden flink aangeschoten en zagen het leven van de zonnige kant. Toen had ik nog niet in de gaten, dat we net tweelingzussen waren. Echte maatjes! Of was dat misschien toen nog niet zo? Ik keek tegen haar op. Ze zag er altijd leuk uit en was altijd opgeruimd. Ze had een nuchterheid over dingen, die mij altijd aan het lachen maakten. Al vrij snel was dit een vriendschap, die de diepte in ging. We deelden niet alleen de leuke dingen met elkaar, maar hadden ook hele diepgaande gesprekken in haar huisje in Kralingen. Een huisje met glas in lood ramen, waar een heerlijke rust heerste. Mede door die prachtige kleuren, die tevoorschijn kwamen als de zon er doorheen scheen. Die ramen zal ik nooit vergeten. Het maakte haar huisje extra speciaal.

Inmiddels deelden we lief en leed met elkaar. Het leven leek zo simpel op dat moment. Helaas kwam er een tijd, dat we elkaar hebben moeten missen. Een aantal jaren gingen voorbij, waarin ik haar innig kon missen... Want we deelden zoveel met elkaar. Aan wie moet je het dan kwijt?? Gelukkig begonnen we een aantal jaar geleden weer langzaam, maar zeker iets op te bouwen samen. Een soort van hernieuwde kennismaking, zeg maar. Het ging rustig aan, maar het voelde zo vertrouwd. Een warm dekentje. Heel voorzichtig, maar het begin was er. Toen, op 6 juni 2014, kreeg ik de diagnose uitzaaiingen bovenop mijn schildklierkanker. Volledig over de rooie was ik. En de vriendin met wie ik was, leek het heel onverstandig om met het openbaar vervoer terug te gaan. Zij moest een andere kant op dan ik. Dus vroeg ze, wie ik kon bellen om me op te laten halen. Zonder te twijfelen, zei ik: “Mirjam!” En toen ik haar belde, haastte ze zich naar het ziekenhuis om mij, samen met mijn andere vriendin, op te vangen.

Onze vriendschap kwam weer in een stroomversnelling. Ze is, naast een andere vriendin van me, al bijna 3 jaar lang bij alle onderzoeken, operaties en behandelingen. Steeds weer rijdt ze me heen en weer naar het ziekenhuis. En steeds weer voelt het zo rustig en vertrouwd. Steeds weer kan ik op haar rekenen voor wat dan ook. En huilt ze harder dan ik als ze me weer begeleid naar de operatiekamer. Ze was en is er altijd en daar ben ik haar heel erg dankbaar voor! Hopelijk maken we samen nog heel veel memories… 🙂

Ik ben heel dankbaar, dat jij (weer) in mijn leven bent, lieve Mirjam. Ik hou van jou ❤

 

6 gedachten over “Het verhaal van Mirjam: maatjes, missen en memories….

  1. Mooie mensen zijn jullie! Super dat die vriendschap vanzelfsprekend zo weer is opgepakt! Vriendschap zo mooi, zo dierbaar! De mensen die jezelf als familie kiest! ❤

    Like

    1. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor! Dat het zo vanzelfsprekend was 😊 En ik kan niet vaak genoeg zeggen, dat ik zo onnoemelijk dankbaar ben voor mijn “familie” 😉😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s