Geplaatst in Geen categorie

Wurgneigingen en het hubucolubus….

20170420_213928

Vandaag is zo’n dag, die relaxt begint. Vol met plannen, die steeds anders lopen dan je in je hoofd hebt… Wurgneigingen krijg ik ervan. En het hubucolubus…..

Vanmorgen lag er een lijstje te wachten. Om een uur of kwart voor 9 neem ik me voor om rustig even op te starten en dan mijn lijstje af te werken… Inmiddels is het al een flinke lijst geworden, dus wordt het tijd daar iets aan te gaan doen.  Met een bakkie koffie, het zonnetje wat langzaam binnen druppelt in mijn woonkamer en Facebook voor mijn giegel, zit ik onderuit gezakt. Me voor te nemen om 10 uur pas echt in actie te komen. Nog geen 5 minuten later wordt die rust wreed verstoord door een doordringende deurbel. “De schilders, mevrouw”, zegt één van de mannen: “Komt het u uit als wij vandaag even komen gronden?” En dat moment is mijn kans om nog te roepen, dat het echt niet uitkomt vandaag. Maar helaas neemt de gewoonte het van me over en hoor ik mezelf zeggen, dat dat prima is. Ik hoor mezelf zelfs nog een bakkie koffie aanbieden. Ook zo’n gewoonte… En terwijl iets diep van binnen in mij schreeuwt: “Neeee, niet vandaag….”, doe ik de beide deuren van mijn schuur voor ze open.

Binnen een mum van tijd staat mijn tuin vol. Met schilders, schuurders, gereedschap, trapjes en nog veel meer van die zooi. Ik zie het met lede ogen aan… Boodschappen doen verschuift in mijn hoofd naar vanmiddag of morgenochtend. De kattenbakken verschonen zit er ook niet in, want de mannen versperren mijn achterdeur. Achterom is ook geen optie, want ook de schuurdeur wordt tegelijkertijd onderhanden genomen. Pffff, dan maar de kelderkast op gaan ruimen. Nog geen 10 minuten nadat ze gestart zijn, zijn ze alweer verdwenen. Schaftpauze…. Ondertussen staat alles open en ik kan je verzekeren, dat het met die min 2 van vanmorgen nog niet echt opwarmt met alles wapperend in de wind… Het maakt mijn humeur er ook niet beter van….

Uiteindelijk komen ze terug, maken ze mega herrie en rotzooi en kan ik me nergens meer op concentreren. Rond 12 uur word ik plotseling opgeschrikt door een ijzige stilte. En als ik in mijn tuin kijk, blijkt iedereen weer verdwenen te zijn…. Fijn, dat ze dat even melden… Grrrr…. Ik loop naar de buren, want daar komt een giga herrie van een schuurmachine vandaan. Als ik één van de schilders zie, vraag ik of ze klaar zijn bij mij. Ja klopt, dat zijn ze. Maar het komende uur mag er nog niks dicht. Oké, van de lijst komt toch alweer niks terecht, dus ga ik eerst maar even een boterhammetje maken. Ik geef het maar op voor vandaag, dat alles af gaat komen…

Dan valt de post op de mat. Een bericht van het Erasmus. Voor een planning voor de Dexa scan. Gevraagd voor 26 april in het Daniel. En hoera, ik mag 2 mei in het centrum komen. Ik word er zo moe van… Ziekenhuis maar weer bellen. Ja klopt, kan niet eerder. En dit wordt alleen nog in het centrum gedaan. Oké dan, weer iets om me bij neer te leggen. Jammergenoeg ook in de vakantie en met een kind wat het woord ziekenhuis niet meer kan horen, weet ik ook even niet hoe ik dat ga aanpakken en vertellen…. En ook zo geen zin in al die scans weer.

In de supermarkt, waar ik daarna toch nog maar even heen loop, lijkt iedereen in dezelfde stemming als ik rond te lopen. Alles en iedereen staat en loopt elkaar in de weg. En ik moet er zo snel mogelijk weg, want ik krijg wurgneigingen… Dan komt zoonlief thuis en krijgt het voor elkaar om 2x achter elkaar de schuursleutel kwijt te raken. Het hubucolubus krijg ik ervan…. Einde van de middag nog even naar de andere supermarkt, waar Sem een pot pastasaus van de band laat vallen met het uitladen van de kar. Alles vuurrood, zowel op de vloer als op mijn kaken….

En dan is nu het wachten op Kitty, onze poes. Die de hele dag zit te mauwen voor de deur om naar binnen te willen, maar nergens te vinden is als ik naar bed wil… Zodra ze binnen is, stiefel ik naar boven, dekens over mijn hoofd en ogen dicht… In de hoop, dat het morgen beter wordt…. Ik ben er voor vandaag helemaal klaar mee… Grrrrr…. Welterusten xxx

 

8 gedachten over “Wurgneigingen en het hubucolubus….

  1. Ooooh, zo herkenbaar, dat andere mensen je eigen humeur dan ook gaan spiegelen in de supermarkt.. pff one of those days. Lekker met je hoofd onder de dekens en morgen een nieuwe dag 🙂

    Like

  2. Zo herkenbaar. Een volle lijst en er komt niks van terecht. Wel heel naar dat je precies in de vakantie de ziekenhuis afspraak hebt. Dat is nooit leuk.

    Like

  3. Tja….er zijn wel eens van die dagen….dan lig je liever met je hoofd onder de dekens!
    Wat betreft je Z-H afspraken…kun je die niet verzetten? Dikke kus miss helpt ie een beetje! 💋💋💋

    Like

    1. Die dikke kussen van jou helpen altijd! 😊 Dank je wel! Die van volgende week wil ik wel door laten gaan, want dan kan dat uit mijn systeem. Die Dexa scan heb ik verzet naar de 23e 😉😘 Dikke kus terug ❤😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s