Geplaatst in Ik herinner me de dag, dat...., Kanker, Schildklierkanker

Ik herinner me de dag, dat… ik me moet melden in het Daniël den Hoed

2014-07-17 17.57.38

De dag komt snel, dat ik me moet melden in het Daniël den Hoed ziekenhuis in Rotterdam. En het begint langzaam tot me door te dringen, dat het wel eens wat langer kan gaan duren, dan ik in gedachten heb…. De zenuwen gieren door mijn keel, want hé, ik heb toch écht schildklierkanker en dan als bonus ook nog uitzaaiingen…. En dan zit daar ook nog eens een arts, die ik niet verwacht. Later zal blijken, dat ik het niet beter kan treffen…

Wat eraan vooraf ging….

Ik zit, samen met één van mijn vriendinnen in de wachtkamer. Ze laten er geen gras over groeien, de heren/dames medici… Op 22 mei 2014 ben ik geopereerd. Op 19 juni – nog geen maand later – zit ik in een ziekenhuis gespecialiseerd in kanker. Alles komt op me af. Als ik naar binnen loop, zit daar een vrouwelijke arts, Dr. Koppert. Ik vraag verbaasd waar de arts is, die mij zou opereren. En ik ben meteen van mijn stuk gebracht. Want als alles in je leven op instorten staat, hecht je vooral waarde aan het feit, dat de dingen gaan, zoals ze zijn afgesproken. Meer verandering kan ik op dat moment niet echt aan… Ik heb een lang gesprek met mijn arts over wat er allemaal gaat gebeuren. En aangezien de helft aan me voorbij gaat, ben ik zo blij met mijn vriendinnetje, die erbij is. Zij fungeert op dat moment als luisteraar, zodat ik later mijn vragen aan haar kan stellen. Ik krijg te horen over de operatie en de radioactieve slok. En ook over de risico’s van de operatie. Het feit, dat er een kans bestaat, dat ze een tracheometie moeten uitvoeren, oftewel een gaatje in mijn hals moeten maken, zodat ik met een apparaatje moet spreken, laat de paniek weer toeslaan. Net zoals die rottige narcose…. Ik ben altijd weer dankbaar als ik mijn ogen open doe.

Eerst moet er een echo van mijn hals gemaakt worden. Van de linkerkant. Van alle lymfeklieren daar. Want dat het hele rijtje rechts eruit moet, samen met de rest van mijn schildklier, is een feit. Daar zaten de uitzaaiingen. Een stuk of 35 lymfeklieren gaan verwijderd worden, wordt me verteld. Precies 5 dagen later lig ik met mijn hals onder de echo en hoor ik 2 dagen later, dat mijn linkerkant er goed uit ziet. Dus maak ik een grapje, dat ik dan een halve smiley in mijn hals krijg… Ik geloof niet, dat degene, die ik dan aan de telefoon heb, begrijpt waarom ik grapjes maak over zoiets ingrijpends. Het is mijn manier om overeind te blijven in een duistere roller coaster, waarin ik me bevind. En dat zal het in de jaren erna ook steeds blijven…

En dan komt ook het moment om mijn kleine jongetje te vertellen, dat de ernstige ziekte, die mamma heeft, een naam heeft. Het heet kanker. Een woord, dat ik tot dan toe steeds heb weten te vermijden als hij in de buurt is. Hij is pas 6! Hoe moet ik het hem vertellen? Wat moet ik wel en niet vertellen? Wat kan hij begrijpen? En hoe kan ik hem de ernst ervan vertellen zonder hem bang te maken? Zeker als alleenstaand ouder…. Hij heeft alleen mij maar… Hij hoort het aan en heeft er zo zijn eigen gedachten bij. (Nog) niet bang van het woord. Dat komt later pas. Voorlopig vertrouw ik op mijn intuïtie bij wat ik wel en niet met hem deel.

Op 15 juli volgt de operatie. De verwachte operatietijd is 120 minuten. Uiteindelijk lig ik ruim 4 uur onder het mes. Als ik wakker wordt, ben ik kotsmisselijk en blijf ik overgeven. En die hoofdpijn… Vreselijk…. Ik kan niet meer denken en niet meer kijken. Alles doet pijn. En ik, die nog geen paracetamol nam, voordat dit begon, smeek bijna om meer morfine. Het is niet uit te houden. Niet uit te leggen ook. Waarschijnlijk komt deze hoofdpijn, doordat ik ruim 4 uur met mijn nek in een rare stand heb gelegen. Uiteindelijk krijg ik heel zware migraine medicijnen om het draagbaar te maken. Als mijn 1e drain eruit gaat, blijkt ook waar mijn giga pijn in mijn schouder vandaan komt: hij drukt op de zenuwen van mijn schouder. En dat overgeven? Door de pijn….Na 2 dagen mag ook de 2e drain uit mijn hals. Gelukkig gaat dat een stuk soepeler. En de 18e mag ik alweer naar huis. Volkomen dicht gepleisterd. Mijn calcium is dramatisch laag en wordt met hoge dosissen opgevoerd. De angst, dat er bijschildklieren verwijderd zijn, is groot. Gelukkig blijkt later, dat er genoeg over zijn, zodat mijn lichaam het zelf weer op kan pikken. Al blijft het nog steeds laag.

Ik ben aangekomen in een wereld, waar je elkaar niet meer vraagt: “Wat heb jij?”, maar “Waar heb jij het?”. En ik kan je verzekeren: het is een hele angstige wereld, maar ook één, die me heel veel liefde en warmte oplevert…

Het vervolg van mijn verhaal kan je hier lezen.

6 gedachten over “Ik herinner me de dag, dat… ik me moet melden in het Daniël den Hoed

    1. Het was zeker heftig allemaal, dus ik moet het van me afschrijven… En inderdaad fijn, dat mijn bijschildklieren het nog doen. Al is het steeds op het randje. Ik ken trouwens nog een Power vrouw 😉 Jij! 💋

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s