Geplaatst in Familie, Kind, Mijn kanjer, Moeder worden

Kinderen enzo…

kids-2030260_1280

Mijn grootste wens, van jongs af aan, is altijd geweest om ooit nog eens kinderen (lees: een elftal 😉 ) te krijgen… Om moeder te worden… Als mijn biologische klok ernstig hard gaat tikken, ben ik rond de 35 en ga ik op zoek naar de mogelijkheid om alleen een kindje te krijgen. Ook mijn huisarts helpt mee…

Aangezien ik eigenlijk altijd al alles anders doe, dan de meeste mensen in mijn leven, besluit ik te bekijken wat de voor- en nadelen zijn van het als één-ouder gezin een kindje krijgen. Uiteraard kan ik zelf al wel het één en ander bedenken, maar het is altijd fijn om in contact te komen met mensen, die er al ervaring mee hebben. Maandenlang zwerf ik over het web… Vragen van: “Hoe vind je een donor?” tot “Hoe ga je het allemaal in je eentje doen?” tot “Wie heeft eerder met dit bijltje gehakt?” komen voorbij. Een bezoek aan de huisarts met de vraag of hij dit ooit in zijn praktijk heeft meegemaakt. Waarop het antwoord uiteraard is, dat ik de eerste en enige ben tot dan toe…What’s new?

Ik vraag me dan ook af hoe het komt, dat ik altijd een moeilijke weg kies om iets voor elkaar te krijgen. Het zal wel bij mijn karakter passen. Altijd op zoek naar uitdagingen… 😉 Na ruim een jaar allerlei websites en fora afstruinen, kom ik tot een aantal conclusies. De eerste is, dat ik niet de enige ben, die op zoek is naar die antwoorden. De tweede is, dat het niet allemaal zo simpel en romantisch ligt als ik in eerste instantie denk. De derde, dat ik eigenlijk uiteindelijk niet in mijn eentje een kind wil opvoeden. Een kind heeft recht op twee ouders en wie ben ik, dat ik beslis voor een kind, dat het met maar één ouder op moet groeien? Ik leg dan ook mijn plannen naast me neer. En leg me er vervolgens bij neer, dat er komt, wat er moet komen… Een toekomst met of zonder kind. Het staat zo simpel, zo op papier, maar het kost me flink wat moeite om de dingen te laten zijn zoals ze zijn.

Dan ontmoet ik op mijn 40e een oude jeugdliefde. We zijn ernstig verliefd en uiteraard komt ook het onderwerp kinderen hierbij naar voren. Inmiddels heb ik me er allang bij neergelegd, dat het is gegaan, zoals het is gegaan. En kinderen heb ik uit mijn hoofd gezet. Maar hé, hij wakkert het vuurtje weer aan. En er volgt een gesprek met de huisarts, die aangeeft, dat er uiteraard risico’s zijn aan op je 40e zwanger raken. Maar er zijn ook genoeg voorbeelden van nog oudere vrouwen, die kerngezonde kinderen op de wereld zetten. Eén van de vervelende dingen, wordt ons verteld, is dat je vruchtbaarheid achteruit rent op die leeftijd. Daar houdt mijn lijf geen rekening mee, want op het moment, dat we de knoop doorhakken om een poging te wagen, word ik nooit meer ongesteld. In één keer raak dus! En ongetwijfeld zal iedereen blij zijn met het feit zwanger te zijn als dat zo gehoopt is… Maar voor mij blijft mijn kind een supercadeautje en een wonderkind 🙂

Jammer genoeg spat het beeld van een kind met moeder én vader, al voor zijn geboorte uit elkaar. En ben ik uiteindelijk wat ik jaren daarvoor heb onderzocht: een alleenstaande moeder met alle verantwoordelijkheid voor mijn kind. Helaas blijft zijn vader buiten beeld. Hij kan de verantwoordelijkheid blijkbaar niet aan…. Maar goed, dat is één van de dingen, die ik naast me neer leg. Ik kan het niet voor een ander doen. Als ik net 41 ben, komt Sem mijn wereld en leven verblijden. En inmiddels mag ik al bijna 10 jaar zijn moeder zijn… Met ups en downs, waar we allebei iets van leren. Ik zou niet weten hoe het is als er ook een vader in beeld zou zijn… Sem ook niet…. We rooien het al die jaren al prima samen. Hij is mijn allerliefste kanjer! En zo is het cirkeltje rond. Wat op je pad moet komen, komt op je pad, denk ik dan maar… En die kleine jongen is wel een hele leuke verrassing 😊

4 gedachten over “Kinderen enzo…

  1. Het kon gewoon niet dat jij het leven kinderloos zou moeten doorlopen. Het lot van een oude jeugdliefde op het goede moment. Het lot besliste dat je de alleenstaande moeder werd, want moeder zijn was belangrijk voor jou. Gelukkig is Sem gekomen. Want wat is het leven als je alleen moet blijven, als je niet het gevoel hebt gehad van het kindje in je buik, de geboorte en voelen dat je dit kind toch altijd al hebt gekend. Het mooiste is het opgroeien, zien hoe je kind zich ontwikkeld en de trots voelen, van die is van mij. Want je kind is een verrijking in het leven. En als ze op gegeven moment uit gaan vliegen is het prachtig en zoals het hoort, maar loslaten, ik geloof dat dat nooit zal lukken, want alleen het kind kan loslaten, de ouder nooit. Want de zorgen blijven, het houden van blijft, de trots blijft, de grootste liefde blijft. Gisteren vroeg Ron: Waarom kies je altijd de kant van de kinderen (dit vroeg hij met een knipoog), toen gaf ik aan dat ik hoopte dat hij ook altijd onze kinderen voor mij zou zetten. De kinderen zijn tenslotte een stukje van jezelf. Hen kan je nooit loslaten. Maar als het met een partner niet meer gaat, kan je loslaten, en is het ook te hopen dat je hem / haar loslaat, voor je eigen geluk. (Ron zit voorlopig aan mij vast met drie seconden lijm hoor 😉 ).

    Geliked door 1 persoon

    1. Wat prachtig gezegd weer, lieve Miran 😊 Ik heb er geen woord aan toe te voegen… 💋
      Behalve, dat ik blij ben met die 3 seconden lijm tussen Ron en jou! ❤❤

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s