Geplaatst in Familie

Op de schouders van mijn vader…

20170402_210906

Ik ben een echt vaderskindje. Altijd al geweest. Mijn vader was mijn grote voorbeeld. Degene, die me beschermde tegen alles en iedereen. Mijn eerste grote liefde… Mijn redder in nood… De belangrijkste man in mijn leven, naast mijn kleine jongen.

Lieve pappa,

Speciaal voor vaderdag wil ik zo graag een ode aan jou schrijven… Jij zou het onzin vinden, weet ik nu al. Maar stiekem ook wel een beetje leuk…

Jij was mijn eerste grote liefde en als klein meisje wilde ik absoluut alleen met jou trouwen. Zoals heel veel kleine meisjes keek ik tegen je op, want jij wist echt alles! Ik vond je geweldig. Ik wilde alles lusten, wat jij lekker vond. En alles leren, wat jij wist. Jij wist vooral veel over de natuur en leerde ons over heksenbezems en hoe we dat gewonde duifje moesten verzorgen, dat we hadden gevonden. Jij ging met ons aardappels lezen op het veld van de boer. Geweldig vonden we dat! Kaplaarzen aan en zoeken!! Je was mijn grote voorbeeld…

In mijn puberteit vond ik je wat minder aantrekkelijk worden. Je was leraar op een school, waar jongens op zaten waar ik met regelmaat verliefd op werd. Je stond erop om mij te halen en te brengen in het begin van mijn wankele stapjes in het uitgaansleven. En pffff… ik kon echt wel alleen maar huis. Want ik zat niet te wachten, stoer als ik wilde zijn, op: “Oh, ben jij de dochter van…?” Dus kreeg je wat later de opdracht van mij om dan op z’n minst om de hoek van de disco me op te komen halen. En dat deed je. Behalve als het te lang duurde, dan kwam je gewoon glashard naar binnen om me te halen. Vreselijk vond ik dat… Als kind besefte ik niet, dat je gewoon zuinig op me was. Zuinig op die dochter, die beschermd moest worden tegen de boze buitenwereld.

En me beschermen, dat deed je!! Maar je was ook wijs genoeg om me mijn eigen fouten te laten maken. En als iets mis ging, was je altijd daar. Met een helpende hand, een troostende schouder of om me op je schouders te zetten, zodat ik weer wat overzicht kreeg in de warboel van het leven. Je begreep, dat het niet goed met me ging als ik mijn hele tuin omspitte of mijn hele huis aan het verven was. Want dat was mijn manier om de onrust uit mijn lijf te krijgen. Net zoals jij dat deed. Je kwam af en toe zomaar onverwachts een bakkie doen als je voor je vrijwilligerswerk onderweg was. Heerlijk vond ik dat.

Je hebt me nooit geleerd om mijn bandenspanning te meten of mijn olie bij te vullen. Want je zei altijd: “Daar heb je je vader voor. Dat doe ik wel even voor je”. Zagen en timmeren leerde je me mondjesmaat. Want ook dat was iets wat jij voor me deed. Grappig, dat ik pas met mijn broer sprak over hoe wij onze zonen leren zagen: met lange halen en laat de zaag het werk doen… We zeggen het allebei, een erfenis van jou… Net zoals het recht door zee en eerlijk zijn… Sociaal zijn… Iedereen kende je hier in ons dorp. Dus was er geen doorkomen aan als we iets moesten halen op het dorp. Met iedereen maakte je een praatje en had je een vriendelijk woord voor. Nog steeds herinneren mensen zich jou zo: die man met die grote snor (jouw trots), met wie ze altijd een praatje maakten…

Jij hebt indruk gemaakt in je leven op een hele positieve manier… Ik zag je huilen van verdriet om het overlijden van dierbare mensen om je heen. Maar ik zag je ook huilen van geluk toen je hoorde, dat ik zwanger was. Nooit meer verwacht om ooit nog opa te worden via mij. En wat hield je zielsveel van mijn kleine jongen. Je ging met hem op pad en miste geen enkele kerstmarkt bij Tuinwereld met hem. Je leerde hem steppen, fietste de wereld rond met hem. Ondanks dat zijn eigen vader er niet was, heeft hij in zijn eerste 4 jaar mogen voelen hoe een echte vader met zijn kind omgaat… Ik zag altijd weer dat grote licht om jullie heen branden als jullie elkaar zagen. Zo’n bijzondere band was het en zo prachtig om te zien.

Ik ben voor zoveel dankbaar. Maar vooral dankbaar, dat ik jou als vader had. Dankbaar, dat ik je dochter mocht zijn. En ook dankbaar, dat ik je écht opa mocht laten zijn van mijn Sem…. Dankjewel, pap, dat ik 45 jaar lang heb mogen meemaken wat het woord vader en pappa inhoudt…. En dat Sem op 4 dagen na, 4 jaar lang een echte opa/pappa heeft gehad. Jouw schouders mis ik nog steeds gigantisch. Maar ik weet dat je als een engeltje op de mijne zit als het nodig is. Ik hou zielsveel van je, lieve pap. Voor altijd in ons hart ❤❤❤ …

6 gedachten over “Op de schouders van mijn vader…

  1. Lief Angeel en herkenbaar. Ik denk dat onze papa’s veel van elkaar gemeen hadden en qua liefde voor hun meiden zeker. En ook ik was echt een papa’s kind. Veel meer hing ik aan hem dan aan mijn moeder (al hield ik ook zielsveel van haar). Ik heb me altijd bijzonder gevoeld als ik bij mijn vader was. En ik heb veel met hem geklust. En ook Ron is behoorlijk getest. Maar Ron is er met vlag en wimpel door heen gekomen. Zo zelfs dat hij een echte vader zoon band met hem opbouwde waar ik altijd heel blij van werd.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik denk, dat wij uit een heel warm hart komen. En het blijft bijzonder al die mooie herinneringen…
      En soms, op sommige dagen, doen die herinneringen heel veel pijn, omdat ik hem zó vreselijk kan missen….
      Knuffel ❤😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s