Geplaatst in Borstkanker, Kanker

Duivelse dilemma’s…

devil-1013868_1280

Morgen ga ik voor het (hopelijk) laatste stapje naar het ziekenhuis. Ik krijg mijn eerste setje tatoeages. Ik zal daarna nog 1 of 2 keer terug moeten, maar het eind is eindelijk in zicht. Morgen heb ik ook een gesprek met de arts, die gaat over mijn hormoonkuur…

Het zijn duivelse dilemma’s waar je voor komt te staan bij een ernstige ziekte. Want zijn de beslissingen, die je door de tijd neemt wel goed?? Is mijn beslissing om absoluut geen bestralingen of chemo’s te willen (als het alleen preventief is) goed geweest? Morgen ga ik weer zo’n beslissing nemen. Na mijn grote operatie heb ik een jaar lang Tamoxifen geslikt. Een hormoonkuur, die zou moeten bijdragen aan het niet terugkomen van de kanker. Mijn borstkanker is hormoongevoelig. De reden waarom die hormoonkuur wordt aangeraden. In mijn geval zou het een “winst” van zo’n 2,3% opleveren. Met dat percentage zou de kans verminderen op dat terugkeren van die ellendige ziekte. Tamoxifen… Een medicijn met vele bijwerkingen. Vooral de kans op bloedpropjes en de kans op baarmoederkanker bleef bij mij hangen. Uiteindelijk hoop ik, dat me dat bespaard blijft. Dit medicijn moet ervoor zorgen, dat er een blokkade komt op oestrogeen. En zo zou de kanker dus weg moeten blijven.

Wat Tamoxifen voor mij deed is voornamelijk me alle bijwerkingen laten zien. Een jaar lang pijn in mijn lijf, wat met de dag erger werd. Een steeds korter lontje. Niet alleen door het medicijn zelf, maar ook door het onnoemelijk slechte slapen, de ononderbroken vermoeidheid en de pijn in mijn lijf. Maar hé, het was voor het goede doel, dus ik ging dapper door. Totdat ik er op een dag, begin van dit jaar, zo schoon genoeg van had, dat ik persé wilde stoppen. Ik moest uiteindelijk moed verzamelen om van de bank naar de keuken te lopen (een stapje of 15) om thee te zetten voor mezelf. Mijn benen wilden niet meer. Vrijwel iedere dag lag ik op tijd op bed of in de middag te slapen. Want ik kón niet meer. In overleg met de hormoon verpleegkundige in het ziekenhuis ben ik dan ook (tijdelijk) gestopt om te kijken of de klachten zouden verminderen. Of dat het “gewoon” met de overgang te maken had. Ze feliciteerde me zelfs, dat ik het al een heel jaar had volgehouden.

Begin februari stopte ik en naarmate de weken vorderden, voelde ik mezelf stap voor stap steeds een beetje beter worden. De vermoeidheid werd minder. Ik ging beter slapen. Mijn lijf voelde een stuk prettiger. Maar ja, ik had nog steeds 4 jaar te gaan als voorschrift voor mijn hormoonkuur. Dus mocht ik ergens in mei voor een botscan en op consult bij een oncologisch arts, die blijkbaar gespecialiseerd is in hormoonkuren. Zij schreef me Anastrazol voor. Schoorvoetend ben ik eraan begonnen. Met de gedachte, dat dit misschien wel helemaal geen bijwerkingen zou geven, ging ik weer slikken een maand geleden. En oh, wat een verschil maakte dat…. Ieder dag hoofdpijn, misselijk, weer slecht slapen. Tig keer per dag opvliegers, waar ik het Spaans benauwd van krijg. Doodmoe, weer iedere dag vroeg naar bed of in de middag slapen. En de afgelopen dagen maak ik me daar zo boos over. Ik ben toch geen 80? Ga ik dit nog 4 jaar volhouden? Met de kans, dat het alsnog terugkomt? Tenslotte zie ik helaas ook die voorbeelden om me heen. Voorbeelden waar ik innig verdrietig van kan worden….

Is het het allemaal waard? Of wil ik kwaliteit van leven? Ik hak morgen de knoop door en ga de arts vertellen, dat ik ermee stop. Of het een goede beslissing is? De tijd zal het leren. Ik hoop het. Ik heb in de tussenliggende periode gezien hoe ik me ook kan voelen. Gewoon weer voorzichtig mezelf worden. Dingen opbouwen, mezélf opbouwen. Verder met mijn leven, hoe lang dat ook nog duurt. Maar dan wel op een prettige en menselijke manier…. En voor iedereen, die nog steeds denkt, dat die opvliegers er gewoon bij horen, bij de overgang. En die maar niet kan geloven, dat het met die medicijnen echt een graadje of 10 erger is: probeer een maandje een hormoonkuur…

 

4 gedachten over “Duivelse dilemma’s…

  1. zeker weten dat het zo is…. ik zet door omdat ik te horen kreeg dat het in mijn geval zeker heel belangrijk was om door te gaan… maar joh wat is het soms zwaar….maar dan ook echt… je moet doen wat goed voelt en ja dat zijn soms duivels dilemma’s

    Like

    1. Nou hè…. Ik blijf het moeilijke beslissingen vinden… Maar ik wil ook zo graag weer wat “gewoner” gaan voelen. En zwaar is het zeker soms. En of ik de juiste beslissing neem… De tijd zal het leren. Ik hoop het…

      Like

  2. Ik kan me zo voorstellen dat het een lastige beslissing is lieverd! Niemand kan die beslissing voor je nemen! Ik zie dat dit al geweest is dus inmiddels is de beslissing genomen! Wat je zegt sommige dingen worden pas duidelijk na verloop van tijd. En die opvliegers ….hhaha ik heb ze maar omarm ze ook omdat ik weet dat het ook heel anders kan! Dikke knuffel xxxx

    Like

    1. Ja, de beslissing om te stoppen heb ik doorgegeven aan de hormoon arts. Ze was in eerste instantie verbaasd, maar uiteindelijk begreep ze ook wel, dat de balans zoek was. Nog 4 jaar ellende voor het ieniemienie beetje wat het toevertrouwd toevoegt, is best veel gevraagd. Ik wil gewoon weer leven en me gelukkig voelen en dat lukt niet met al die bijwerkingen… Dikke knuffels, lieverd! ❤💋💋

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s