Geplaatst in Familie, Ik herinner me de dag, dat....

Ik herinner me de dag, dat…. de wereld stil staat…

 

Het is donderdag, 11 augustus 2011. Ik maak Sem klaar om naar het KDV te gaan. Zijn laatste dag daar, hij gaat afscheid nemen. Want de lagere school wacht op hem. De traktaties staan prachtig en gezellig versierd op de aanrecht. Klaar om mee te nemen voor een dubbel feest. Want 4 dagen later is hij jarig en wordt ook nog eens 4 jaar. Dat de dag heel anders zal verlopen en totaal niet feestelijk zal zijn, weet ik dan nog niet….

De telefoon blijft rinkelen

Sem vertelt me, terwijl we boven aan het aankleden zijn, dat hij de telefoon hoort. Ik vermoed, dat het mijn vader zal zijn. Hij belt bijna iedere avond naar Sem om als “mannen onder elkaar” de dag uit te wisselen. Gisterenavond heeft hij niet gebeld en vandaag gaan mijn vader en moeder naar Maastricht samen. Ongetwijfeld wil hij Sem nog even een fijne dag wensen…. Ik zeg, dat ik zo ga kijken. Dan gaat mijn andere telefoon. Maar met een kind, wat nog veel hulp nodig heeft met aankleden, laat ik ook die overgaan zonder naar beneden te rennen. Op het moment, dat mijn mobiele telefoon vervolgens nóg een keer gaat rinkelen, slaat de angst me om het hart. Een groot alarm siddert door mijn lijf en deze keer storm ik wél naar beneden om hem op te nemen. Met kind op mijn arm, half aangekleed. Ik zie mijn vader’s mobiele nummer in mijn scherm en neem half geïrriteerd, half lachend de telefoon op, terwijl ik vraag hoe ernstig het is. En dan voel ik langzaam alles uitschakelen in mijn lichaam en word ik ijskoud. Want het is niet mijn vader, maar een ambulancebroeder….

Spoed

De man vertelt me, dat ik direct naar het ziekenhuis moet komen. Want ze hebben zojuist mijn vader per ambulance afgevoerd. Mijn moeder heeft geregeld, dat haar buurman mij komt halen, zegt hij, omdat ze bang is, dat ik mezelf onderweg om een boom vouw. Ik vraag hoe ernstig het is. En krijg een antwoord, wat ik echt helemaal niet wil horen… “Het is héél ernstig, mevrouw en u moet met spoed naar het ziekenhuis komen”. Sem begint te huilen en zegt (terwijl hij nauwelijks iets van het gesprek heeft gehoord): “Ik ga mijn opa nooit meer zien”. En de kille angst slaat me om het hart. Want die twee hebben zo’n sterke band en voelen elkaar zo goed aan, dat ik het ergste vrees.

Dikke maatjes

Op de automatische piloot zorg ik, dat Sem klaar is voor het KDV. Zet de traktaties bij de voordeur en wacht op de buurman van mijn ouders. We brengen Sem weg en daar meld ik aan de juffies, dat ik met spoed naar het ziekenhuis moet voor mijn vader. Of ze er een geweldige dag van kunnen maken, hoor ik mezelf vragen… Want het zal waarschijnlijk het enige feest zijn wat hij krijgt dit jaar. Beelden flitsen door mijn hoofd van Sem en mijn vader samen. Twee dikke maatjes vanaf het moment, dat hij in mijn buik zat….

Ongeloof….

Onderweg naar het Maasstad heb ik het hoogste woord. Want hé, zijn vader is 79 geworden en zijn moeder 90. Het kan toch niet zo zijn, dat mijn vader op zijn 68e ons gaat verlaten dan?? Wat ik dan nog niet besef, is dat deze buurman mijn vader heeft gezien voordat hij de ambulance ingedragen werd. En hij ziet dus wél de vrees hangen voor het leven van mijn vader. We arriveren bij de eerst hulp en ik geef aan, dat mijn vader net is opgenomen. “Oh, meneer Leentfaar”, zegt ze. Weer gaat er een alarm af in mijn hoofd. “U mag even in een kamertje wachten, de arts komt zo bij u”. Inmiddels staat mijn hele lijf in alarmstand en als de bewuste arts dan ook binnenkomt, hoef ik alleen zijn gezicht te lezen…. Mijn vader is net daarvoor overleden… Ik hoor nog vaag iets over hersen aneurysma en dat het zo ernstig was, dat ze niets meer voor hem hebben kunnen doen…. Ik wil naar hem toe! En naar mijn moeder! Het voelt alsof mijn hart uit mijn lijf wordt gescheurd. En nog steeds is er dat ongeloof. Het kan toch niet waar zijn?

Mijn wereld staat stil

Als ik op zijn kamer kom, zie ik overal bloed. Op doeken, in de prullenbak , op zijn broek, die op een tafel ligt en een beetje in zijn grote snor. Ik zie alle toeters en bellen om hem heen. Maar alles staat uit. Ik wil schreeuwen, dat ze het aan moeten zetten, want ik wil mijn vader terug!! Maar het enige wat ik kan, is op de grond in elkaar zakken met een oerschreeuw in mijn keel…. Niet mijn vader… Niet mijn vader…. De wereld staat stil. Althans míjn wereld staat stil. De rest van de wereld draait door. En ik kan het niet bevatten….  En God, wat doet het zelfs na 6 jaar nog ongelofelijk veel pijn om dit op te schrijven… Ik mis je, lieve paps. De wereld is nooit meer hetzelfde geweest, sinds jij er niet meer bent…. Ik mis je meer dan ooit. Je lach, je eeuwige optimisme, je vertrouwen, dat alles altijd goed komt, je steun, je liefde, je bemoedigende arm om me heen… Meestal gaat het goed zonder jou, maar soms is er, zoals vandaag, weer die rauwe pijn van het jou moeten missen….

 

30 gedachten over “Ik herinner me de dag, dat…. de wereld stil staat…

  1. Lieve schat,

    Je allerliefstel vader
    Wat een verdriet.
    Het wordt niet minder.
    Houden van doet het meest pijn bij verlies.
    De herinnering blijft.
    In jou en in Sem.
    Jullie zijn een deel van hem.
    Hij leeft in jullie voort.
    Koester dat.
    Bij elke blik in de spiegel,
    Elke keer als je naar Sem kijkt
    Kijkt hij terug.
    Praat over hem, lééf voor hem.
    Zo is hij overal bij.
    In jullie hoofd, in jullie harten.

    Ik denk aan jullie! 😘
    Dikke knuffel.

    Like

  2. Lieverd ik lees dit met een traan in mijn ogen. Te vroeg, te jong! Gelukkig voor altijd in je hart en daardoor heel dichtbij! Sterkte! Met een hele dikke knuffel xxxxx

    Like

  3. Lieve Angelika en Sem,
    Tranen van herkenning hier. Geen dag zal meer hetzelfde zijn is helemaal waar. Maar wat kunnen jullie terug kijken op een prachtige band die jullie samen opgebouwd hebben met je vader. Wat een mooi mens, zo zal velen hem herinneren. Een superman voor jullie en vele anderen. Ook voor ons. Wat heeft hij genoten van die die mooi gozer Sem genaamd en wat was hij trots op hem. Wanneer die superman nu naar beneden kijkt zal hij trots stralen van oor tot oor bij wijze van. En daar mag jij weer trots op zijn lieverd. Dikke knuffel 💋

    Like

  4. Lieve Angelika,
    Zit je verhaal te lezen met een brok in mijn keel en tranen in me ogen.. … heel mooi geschreven en uiteraard veel sterkte vandaag….
    Dikke kus en knuffel

    Like

  5. Hoi Angelika, aangrijpend, ik voel je emoties van toen en nu door je woorden.
    En de reactie van Sem destijds, kippenvel..
    Herkenbaar, dag dat de wereld stil staat. Een leven ervoor en een leven erna.
    Sterkte deze dagen x

    Like

  6. Wauw met kippenvel gelezen.. En o zo herkenbaar.. Mijn moeder overleed in 2010,onze jongste dochter was vijf weken.. Ook een telefoontje en gebracht door mijn buurvrouw naar het ziekenhuis. Mijn moeder had een anourysma in haar buik.. Haar niet meer levend gezien net als jij.. Blijft heftig.
    Heel veel sterkte en bedankt voor het delen van je verhaal.

    Like

    1. Jeetje Sheila, wat heftig om allemaal mee te maken hè. En wat lijken onze verhalen op elkaar, verdrietig genoeg… Ook jij heel veel sterkte en bedankt, dat je dit met mij wilde delen!

      Like

  7. O lieverd, wat verschrikkelijk! Zo mooi geschreven, maar bijna niet voor te stellen hoe afschuwelijk die dag voor je moet zijn geweest. En dat Sem het zo goed aanvoelde. Kinderen… Ik weet nog hoe hij begon op de basisschool, toen was het net gebeurd en aan alles kon je bij hem zien hoe sterk de band tussen je vader en Sem was. Bepaald verdriet slijt gewoon nooit helemaal, dat kan je ineens weer bij je keel grijpen en bijna net zo heftig zijn als dat moment. Veel sterkte! Dikke kus ❤

    Like

    1. Het was de hel op aarde. Dagen, weken, maanden erna, als ik wakker werd, was ik ervan overtuigd, dat het een vreselijke nachtmerrie was, die ik van me af kon schudden. Totdat iedere keer weer de heftige waarheid tot me doordrong. Ik geloof, dat het echte rauwe verdriet een plek krijgt. Het wordt door de jaren heen minder rauw (behalve op sommige dagen). Alleen het moeten missen wordt steeds erger…
      Dank je wel, lieverd! Xxx En inderdaad, toen jij ons leerde kennen, was het allemaal net gebeurd. Ik had dat zo graag nog met hem willen delen. Net als alle andere bijzondere momenten daarna…

      Like

      1. Ja ik kan me dat zo goed voorstellen. Die eerste periode is het allerergst. Maar de mijlpalen wil je het liefst blijven delen met iemand en die zijn het pijnlijkst. En dat slijt niet. Xxx

        Like

  8. Wat is her toch moeilijk om op deze manier afscheid te hebben moeten nemen. Het plotselinge verlies. De pijn en het gemis van woorden. Want dat Angeel heb je moeten missen waardoor de pijn zo hard binnen komt. Het is ook niet fijn om te weten dat het einde nadert van degene waar je zo veel van houdt. Maar wat had ik het je gegunt om je paps nog even levend te hebben mogen zien voordat hij weg zou fladderen. Maar ik weet voor jou ook het voelen niet stopt bij het stoppen van het leven. Jou lieve papa is nog ergens. Kijkt met je mee en is trots op je. Dat weet ik zeker. Dikke kus.

    Like

    1. Stom genoeg had ik er ook vrede mee op dat moment, dat het in één klap afgelopen was. Als mijn vader hieruit had gekomen, had hij bijna niets meer gekund. En dat had het leven voor hem onmogelijk gemaakt, denk ik. Voor mijn vader was het goed zo, in mijn gevoel. Maar het missen wordt steeds erger (daar weet jij helaas ook alles van) en dat maakt, denk ik, inderdaad het moment zo moeilijk, dat ik nét te laat was. Hij werd al in comateueze toestand binnengebracht, dus ik had hem nooit meer kunnen spreken… En inderdaad is hij om ons heen, als we het heel hard nodig hebben. Ook al is hij niet meer waar hij was, hij zal altijd zijn waar wij zijn… Dikke knuffels, lieverd xxx

      Like

      1. Ja het missen kan ontzettend groot zijn. Daar waar de tijd verstrijkt is het missen van mijn vader steeds vaker aanwezig, terwijl de tijd in het geval van mijn moeder zij steeds vaker in mijn herinnering is als de moeder uit mijn jeugd, in plaats van degene die zij werd door de Alzheimer. Dat id zo mooi, dat je mooiste herinneringen steeds belangrijker worden en steeds meer op de voorgrond komen. De herinneringen die zoveel verdriet en pijn hebben gegeven verdwijnen langzaam aan. Daar ben ik blij om, omdat ik mijn moeder het liefste te zie als de lieverd die er altijd voor mij was. Xxx

        Like

  9. Lieve Angélika. Ik ken je nog helemaal niet (goed) maar ineens belandde ik bij jouw ontzettend emotionele, moeilijke en tegelijkertijd dierbare verhaal. De liefde voor je vader is iets wat zo tastbaar is. Ik krijg het er koud van. Heb het met tranen in mijn ogen gelezen. Afschuwelijk. Heel veel sterkte. Een verlies wat zo groot is gaat nooit over. Ik hoop dat de allerscherpste randjes er uiteindelijk af gaan en dat de mooie herinneringen aan een ongetwijfeld liefste vader en Opa voor altijd blijven… ❤

    Like

    1. Dank je wel, lieve Rory…
      Hij zal altijd in ons ❤ blijven. En juist omdat onze band zo sterk was, is het missen, denk ik, zo overweldigend soms. Hij was mijn steun en toeverlaat. En voor mijn zoontje zijn vaderfiguur, bij gebrek aan zijn biologische vader.
      Ik geloof wel, dat hij ons volgt vanaf zijn wolkje. En ik wil ook innig geloven, dat hij trots op ons is…
      Knuffels xxx

      Like

  10. Ik denk, dat het die herinneringen zijn, die ons overeind houden in moeilijke tijden… En jouw mams is, zoals ik erover denk, daar die lieve vrouw van vroeger zonder Alzheimer. Het is zo fijn om die mooie herinneringen te koesteren… 😊 Knuffels xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s