Geplaatst in Kanker, Schildklierkanker

Hieperdepiep… Het vervolg….

lonely-1510265_1280

Wat eraan vooraf ging…

Omdat ik inmiddels gewend ben aan dingen, die mis gaan tussen ziekenhuis en apotheek, besluit ik vanmiddag eerst even te bellen voordat ik erheen rij….

En dat was maar goed ook! Om half 2 krijg ik van mijn apotheek te horen, dat ze geen recept hebben ontvangen van het ziekenhuis. “Belt u het ziekenhuis maar even, mevrouw.” Uiteraard kan ik zelf ook wel bedenken, dat dat handig is. Dus bel ik het Erasmus. Na heel lang wachten op de afdeling Endocrinologie, krijg ik een dame van een andere afdeling aan de telefoon. Op dat moment nog maar lichtelijk geïrriteerd leg ik het probleem aan haar voor. Ze checkt bij haar collega, die roept, dat ze een melding heeft, dat het er om 10:46 uur is uitgegaan naar de apotheek. “Maar ze hebben hem niet ontvangen”, probeer ik nog. Tevergeefs… Ik moet terugbellen naar de apotheek. En dat doe ik dus, al lichtelijk kokend…

“Nee mevrouw, we hebben niets ontvangen, dus belt u maar terug naar het ziekenhuis.” Opeens krijg ik een lumineus idee… “Zou het kunnen, dat de fax bij jullie andere apotheek terecht is gekomen?” “Dat zou kunnen, mevrouw, belt u daar maar even naar toe.” Met stijgende verbazing en frustratie vraag ik me af waarom ze zelf niet even aanbiedt om te bellen. Maar oké, ik ben de lulligste niet, dus bel ik naar de andere locatie. “Nee mevrouw, niks ontvangen hier. Maar wij hebben een andere fax gekregen. Misschien bij uw apotheek op uw eigen locatie ook? Belt u even naar ze terug.”

Volgen jullie het nog een beetje? Ik bel terug naar mijn eigen apotheek. Inmiddels komt er redelijk stoom uit mijn oren… “Nee mevrouw, wij hebben geen andere fax.” Nadat ik het fax nummer heb gevraagd, bel ik terug naar het het ziekenhuis. “U spreekt met het Erasmus MC. Luistert u alstublieft het hele menu af, voordat u een keuze maakt.” Alweer????? “Al onze medewerkers zijn in gesprek…” Mijn irritatieniveau stijgt naar ongekende hoogtes…. Uiteindelijk, na weer heel lang wachten, een andere dame aan de telefoon… Ik vertel nog een keer het hele verhaal, terwijl ik krampachtig mijn best doe geen poging te ondernemen om iemand door de telefoon te trekken, als ze zegt, dat de fax al is gestuurd vanmorgen. Ik begin sterretjes te zien en vraag met mijn allerlaatste geduld naar welk nummer het is gefaxt. En ze noemt het nummer wat de apotheek me net geeft… Met de mededeling, dat hij om 10:46 uur is doorgefaxt. Ik kan wel janken….

Maar dan is Godzijdank de redding nabij. Ik vertel haar, dat ik nu al dagen onderweg ben om de felbegeerde lagere dosering van mijn Euthyrox te krijgen. En dat ik inmiddels behoorlijk gefrustreerd begin te raken. Ze zegt, dat ze dat absoluut begrijpt. En werpt zich op als reddende engel. Ze gaat de apotheek voor me bellen en belt me zo terug, belooft ze. En dan eindelijk lijkt het voor elkaar te zijn. Ze belt terug met de verlossende boodschap, dat ze aan de lijn is gebleven met de apotheek totdat ze de ontvangst van mijn recept hebben bevestigd.

En wie denkt, dat het daarmee eindelijk rond is… Helaas… Als ik bij de apotheek kom en vertel, dat ik mijn medicijnen kom halen, kan ze het niet vinden in haar computer. Al mijn andere medicijnen noemt ze op. Dus vertel ik weer, met het zweet op mijn voorhoofd van pure frustratie, het verhaal van de dame in het ziekenhuis. Of ze even wil navragen bij haar collega’s, verzoek ik haar. Voordat er hier rare dingen gaan gebeuren en ik werkelijk helemaal ontplof, denk ik er achteraan. En dan, hoe is het mogelijk, is er eindelijk iemand, die het lijkt te snappen…. Maar voordat ik mijn Euthyrox krijg, wil ze nog even haar kennis kwijt over dit medicijn en mijn calcium. “Weet u wel, mevrouw, dat u deze twee minimaal 2 tot 4 uur apart van elkaar moet innemen?” “Ik slik dat spul allemaal al 3 jaar, dus ja, dat weet ik al een tijdje.” “En klopt het ook, dat u steeds een andere dosering krijgt?” “Ja klopt!”, zeg ik: “En als dit de 125 is, ben ik klaar nu.” Ik gris mijn zakje van de balie, voordat ik alsnog uit mijn slof schiet, en vertrek. Voorlopig heb ik voor 3 maanden mijn medicijnen weer. Hopelijk werken ze voor die tijd. Dan hoef ik ze volgende keer niet meer “lastig” te vallen met mijn hyper-gedrag… Kwart over 3 is het inmiddels. … Zouden ze niet in hun opleiding leren, dat hyperende patiënten heel gevaarlijk kunnen zijn??

9 gedachten over “Hieperdepiep… Het vervolg….

  1. Hoe wij verzanden in een bureaucratisch moeras is al duidelijk aan de kabinetsformatie; en wij worden geacht dat normaal te vinden; is het een idee jouw blog aan te bieden bij de Apothekersorganisatie en het ziekenhuis?

    Like

  2. Ik weet niet wat dat is.aar apotheken spannen de kroon wat betreft slechte communicatie, maken van het fouten en het lang wachten op antwoord. Voor mezelf kom ik er gelukkig niet veel. Maar ja tijdens het werk mag ik regelmatig contact met ze hebben. En zuchten doe ik dan echt regelmatig. Hoop dat je met de nieuwe dosis weer gsuw beter in je vel zal gaan zitten.

    Like

    1. Het begon echt op een soap te lijken gisteren… Een soort aflevering van Kanniewaarzijn… Het kost echt bergen energie dit. En laat ik dat nou heel weinig hebben. Ik hoop het ook, Miran. Gelukkig kon ik vanmorgen met de lagere dosering beginnen! 😊😘

      Like

    1. Ik ben het helemaal met je eens! Het jammere is, dat je als patiënt sinds al zo weinig energie hebt. En als hyperende schildklier patiënt ook heel weinig geduld… Hopelijk gaat dat ooit nog goed komen in de toekomst, want dit soort dingen zijn echt slopend.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s