Geplaatst in Ik herinner me de dag, dat...., Kanker, Schildklierkanker

Ik herinner me de dag, dat…. ik zoek naar antwoorden

hand-2593743_1280

En dan komt het moment, dat ik me af ga vragen waar die schildklierkanker vandaan komt. Overdag ben ik, voor zover de vermoeidheid het toelaat, mijn vrolijke en optimistische zelf. ’s Avonds alleen in mijn bed komen de angsten, de wanhoop en de vragen boven drijven…

Wat eraan vooraf ging….

Kankerspoken

Als mijn oorlel pijn doet (ja, zover gaat het…), slaat de angst me om mijn hart. Want hé, dat zal ongetwijfeld een uitzaaiing zijn… Tenslotte zit dat vlakbij al die lymfeklieren, waar uitzaaiingen zaten. Natuurlijk zijn ze verwijderd, maar wat als…. Wat als…. Overdag zet ik mijn glimlach op om overeind te blijven. ’s Nachts komen de kankerspoken langs. Spoken, die mij doodsangst geven. Ik kan maar niet bevatten, dat ik in het circus ben opgenomen, dat je doet beseffen, dat een mens sterfelijk is. Een aantal jaren hiervoor ben ik in een ander ziekenhuis geweest. Bij een chirurg, die zichzelf heel belangrijk en geweldig vindt. Die zegt: “Maar mevrouwtje, wat denkt u nou? Dat u schildklierkanker heeft? Weet u hoe zeldzaam dat is?” Wat als deze arts mijn gevoel wel serieus had genomen? Was het dan met een sisser afgelopen? Mijn hersenen draaien op volle toeren. En, zoals ik altijd doe, als ik in paniek dreig te raken, ga ik op zoek naar antwoorden. Want iets wat je kunt beredeneren, kan je een plek geven. Misschien… Of niet… Ik neem me voor om de sites af te struinen, die geen alarmberichten geven of reacties van mensen, die het uiteindelijk niet gaan redden. Dus blijf ik beperkt tot de algemene informatie van de ziekenhuizen. En een aantal alternatieve sites, die op een andere manier kijken naar het ontstaan van ziektes.

Op zoek naar antwoorden

En ik lees en ik lees en ik lees. Wanhopig proberend te begrijpen waarom die schildklierkanker mij nou juist treft. Een zeldzame vorm van kanker…  En ik lees een artikel, waarin staat, dat het zou kunnen komen, doordat ik als baby bestraald ben. En ik schrik, maar het zou kunnen. Ik lees, dat het kan ontstaan door nucleaire straling. En ik denk terug aan de tijd, dat ik begon met werken. Ik werkte op dat moment op de inkomende Rusland afdeling. En er kwamen containers binnen met goederen, die vergezeld werden van stralingscertificaten. De ramp in Tsjernobyl was net gebeurd. En er mocht niets vanuit Rusland binnenkomen in Nederland zonder een certificaat, dat het “veilig”was. Maar ik weet, dat iedereen in die tijd om te kopen was in dat land. Wat als ik al die certificaten door mijn handen heb laten gaan, die een hoog stralingsniveau hadden? Mijn schildklier moet dan toen een (tweede?) klapper hebben gekregen. Een aantal jaren daarna ben ik met een zakenrelatie aan boord van een nucleair schip geweest. De “Sevmorput”, een schip in het verre Murmansk. Buiten Russen om mocht nooit iemand aan boord. En natuurlijk zijn wij vereerd, dat wij als eerste “buitenlanders” mogen kijken. Heb ik daar straling opgelopen? Wat ook genoemd wordt, is chronische stress. En ook daar kan ik me in vinden. Want ik heb mijn portie wel gehad de afgelopen jaren. Of het ligt aan mijn keelchakra. Iets waar ik zelf jarenlang les in heb gegeven. Ook daar kan iets voor te zeggen zijn. Ik slik al jaren mijn woorden in. Bang om een ander te kwetsen. Maar hoe hard kwets ik mezelf? Bang om veroordeeld te worden of gestraft. Maar hoe hard veroordeel en straf ik mezelf?

Water trappelen

Tegen iemand vertel ik mijn gevoel  wat ik al een tijdje heb: hier blijft het niet bij. En jammergenoeg blijkt dat gevoel te kloppen… En dus blijf ik water trappelen om mijn hoofd boven water te houden. Godzijdank gesteund door alle lieve mensen om me heen, die me steeds reddingsboeien toewerpen als ik dreig af te zinken. Lieve woorden, kaarten, knuffels, berichtjes en lieve cadeautjes houden me op de been en boven water. En mijn eigen ontkenning, dat het echt wel niet zo erg zal zijn als het lijkt. Dat het uiteindelijk allemaal goed zal aflopen….

Het vervolg van mijn verhaal kan je hier lezen

 

7 gedachten over “Ik herinner me de dag, dat…. ik zoek naar antwoorden

  1. Als je lichaam je in de steek laat gaat je op zoek naar de waarom vraag. Alleen wordt die vraag nooit beantwoord. Waarom moet ik leven met… Waarom krijg ik het kruis te dragen. Waarom is eigenlijk een vraag waar geen antwoord op komt. Alleen het weten dat hoe groter het kruis is wat je moet dragen, hoe sterker mens je gaat worden. En sterk Angeel, dat ben je. Je bent een Leeuwin die heeft gevochten voor alles wat je lief is in je leven. Je hebt tranen laten vallen op het pad van het leven en daarna je hoofd opgericht om verder te wandelen op dat pad. En wat het pad je brengt is alleen maar heel veel liefde. Want als je het kruis zo draagt als jij het draagt blijft er alleen nog liefde over. 😘

    Like

    1. Lieve, lieve, lieve Miran, jij weet het! Zo is het precies. Antwoorden zal ik nooit krijgen, maar op de één of andere manier wilde ik die destijds perse vinden en ging ik wanhopig op zoek… Dank je wel weer voor je lieve en mooie woorden! Jij ben één van die mensen waar ik zo dankbaar voor ben, dat ze in mijn leven zijn. Dikke knuffels, lieverd!😘

      Like

  2. ik begrijp je volkomen hoor…. je lichaam heeft je ontzettend in de steek gelaten, je moet heel veel uit handen geven en je wil de controle terug… ik heb jarenlang implanon gebruikt en daar tijdens het inbrengen twee keer enorme infecties van gehad, wat als daar heel veel hormonen uit zijn gekomen…. komt daar mijn borstkanker vandaan? zo was ik ook steeds bezig, tot ik besefte dat het niets opleverde als ik het wel zou weten… ik probeer het los te laten, ik kan het echt niet meer veranderen en dus probeer ik mijn energie in de dingen die ik wel in de hand heb te stoppen maar dat is een proces he…. op de 1 of andere manier moet je er doorheen…

    Like

    1. Ik ben blij, dat het herkenbaar is, Paool… Gelukkig ben ik inmiddels wat verder in het proces, maar destijds voelde het echt zo. En inderdaad is het heel moeilijk om alle touwtjes uit handen te geven. Terwijl ik die altijd zo prima in handen had 😉
      Ik heb nog steeds mijn dagen, dat ik heel gefrustreerd kan zijn of bang voor wat nog komen gaat. Maar ik kan niet meer doen, dan en doel te vinden waar ik wel blij van wordt, hoe klein het ook is…
      We komen er wel 😊 Want we zijn gewoon bikkels!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s