Geplaatst in Algemeen

Terug in de tijd

time-2825962_1280

Vannacht gaat de klok weer een uur terug. We gaan terug in de tijd… We mogen een uurtje langer slapen. Of een uurtje langer knutselen, boeken lezen of bank hangen. Hoe belangrijk tijd is, besef je pas als je het niet meer hebt. Of niet meer lijkt te hebben. 

Deze week ben ik ook terug gegaan in de tijd. Tijdens het opruimen om plaats te maken voor een droger boven, kom ik heel veel herinneringen tegen. Goede en slechte. Vrolijke en verdrietige. En de tranen blijven stromen. De maandag begint al niet echt leuk. Ik heb een aanvaring waar ik niet echt op zit te wachten. Ik ben boos en vooral heel erg van slag….

De dag erna wordt mijn droom om weer voor mezelf te gaan beginnen genadeloos met de grond gelijk gemaakt. Wat de week ervoor nog een open deur lijkt, diezelfde deur knalt eerder deze week weer keihard dicht. Sinds juli heb ik de hoop, dat er iets wordt opgestart rond november, zodat ik eindelijk weer iets kan gaan opbouwen in mijn eigen tempo. Nee helaas, volgens mijn nieuwe werkmanager bij de sociale dienst, is er bij hem niks bekend. Ik word er moedeloos van. En onnoemelijk gedemotiveerd….

Woensdag ben ik moe en depri. En ik ruim op. In huis, maar ook in mijn hoofd. Ik vind babyfoto’s van de zoon van mijn vriendin van 18 jaar geleden, die me een glimlach bezorgen. Ik heb mijn vaders gereedschap in mijn handen en mis hem vreselijk. Ik krijg een mail van iemand, waar ik ook nog hoop op had gevestigd. Bammm… Ook die deur slaat dicht. En weer komen de tranen. Ik heb er geen zin meer in op deze manier. Keihard geknokt om overeind te blijven de afgelopen 3 1/2 jaar. Keihard gevochten om te blijven leven. Maar hoe maak ik nu weer een nieuw begin. Ik wil mijn dromen volgen, maar lijk overal gedwarsboomd te worden. Vooral bij de officiële instanties. En ik snap niet waarom…

Donderdag komt en gaat. Eigenlijk moet ik naar een verplichte cursus, maar die bel ik af. Zo moe… Zo moedeloos… Ik ben even op, ik kan niet meer. En ik huil, huil, huil. Om mijn vader, die ik zo godsgruwelijk mis. Om mijn leven, waar ik opnieuw mag beginnen.  Maar ik heb geen idee hoe en waar en wat. Ik ben blijkbaar weer de uitzondering op de regel. Diegene, die een nieuw pad moet banen. En ik heb er zo de energie niet meer voor… Weer knokken tegen onzinnige regeltjes en wetten. Wanneer wordt het nou eens wat makkelijker?

En dan komt vrijdag… Als ik mijn berichten open, blijk ik kaartjes gewonnen te hebben voor Disney on Ice. Weer tranen, alleen deze keer van blijdschap. Zou het dan toch nog een andere draai krijgen deze week? In de middag komt mijn lieve oom om een stopcontact aan te leggen voor de droger en een plankje op te hangen in de wc.

Vanmorgen word ik rustig wakker en ga op mijn gemakje alles doen wat ik moet doen. Zoonlief wil naar zijn grote vriendin. En ik wil haar ook wel weer eens een dikke knuffel gaan geven. Dus gaan we op pad naar ’s Gravendeel. En knuffelen met onze lieve vriendin en praten even bij. Voordat we weer onderweg gaan naar huis, schieten we de Jumbo in op zoek naar iets lekkers voor vanavond bij de tv. En die gaan we nu even klaarzetten: kruidnoten en pepernoten…

Alle tranen zijn deze week gehuild. Mijn huis en hoofd is weer wat leger. Mijn hart weer wat luchtiger. Morgen komt de droger. En in dat uurtje extra gaan we lekker koekjes bakken. Niet vergeten foto’s te maken. Altijd leuk om die momenten vast te leggen voor het geval er weer zo’n dip-momentje komt. Ik wens jullie een fijn extra uurtje morgen.

Hebben jullie al plannen voor dat uurtje? 

6 gedachten over “Terug in de tijd

  1. Lieve Angelika, je kunt de klok niet terug zetten, je reinste flauwekul; ga gewoon door, soms zit het mee, soms zit het tegen, maar dat heeft niets met jou te maken, je blijft de kanjer die je was, die je bent, en die je blijft, niets kan je stoppen je dromen te verwezenlijken

    Like

  2. Hoi lieverd, wat een rot week heb je achter de rug. Waarom ziet men van de instanties niet waar je kwaliteit ligt. Waarom willen zijn niet zien dat je met je eigen praktijk weer terug kan komen in de samenleving. Maar nee, de regeltjes gaan voor. Ik zou ze graag wakker schudden, maar jammer genoeg kan ik je daar niet mee helpen. Ik kan alleen maar zeggen, go for it girl, laat ze maar zien wat je in je mars door nu je kopje omhoog te steken, een lang neus naar ze maken, en door te gaan met dat wat je leven belangrijk maakt. En wat ik kan doen, is je een dikke knuffel geven. xxxx

    Like

    1. Dank je wel, lieverd. En het ergste is, dat dit al sinds juli gezegd is en ik dus al maanden in de veronderstelling leef, dat ik eindelijk weer verder kan rond deze tijd. Jammergenoeg werd me wéér verteld, dat dit een situatie is, die ze nooit tegenkomen, dus moet ik de strijd weer aangaan. En juist dat wil ik eens een keertje niet meer… Maar het kan blijkbaar niet anders, dus we gaan er weer voor. 😘😘

      Like

  3. Lieve schat, wat onmachtig kun je je soms voelen. Al die stomme regeltjes! Maar op de een of andere manier komt het uiteindelijk altijd weer goed, en dat gbeurde. Nog niet qua regels en nieuw begin maar met kaartjes! De rest volgt, dat moet gewoon! En die tranen, die mogen gehuild! Dat moet soms even om weer plaats te maken en ruimte…niet alleen voor de droger maar ook in je hoofd. dikke kus xxx

    Like

    1. Ik word er heel gefrustreerd van… Ik wil zo graag en de mensen, die me zouden kunnen helpen, lijken niet te willen. Het zal inderdaad wel weer goed komen. Misschien is het mijn tijd nog niet. Dank je wel, lieverd voor je steun en lieve woorden… 😊 xxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s