Geplaatst in Ik herinner me de dag, dat...., Kanker, Schildklierkanker

Ik herinner me de dag, dat… ik mag “stralen” door een radioactieve slok

radioactive-98838_1280

Om alle eventuele restcellen  (zoveel mogelijk) uit te schakelen, word ik ingepland voor een nucleaire slok. Een ongelofelijk avontuur, waar ik totaal niet tegenop zag, maar wat toch wat heftiger blijkt te zijn dan ik dacht…

Wat eraan vooraf ging…

Na mijn operatie mag ik, ondanks dat ik mijn schildklier nu mis, geen schildklierhormoon gaan slikken. Om mijn lichaam zo goed mogelijk voor te bereiden op de radioactieve slok. Verder moet ik een jodium-arm dieet gaan volgen. En krijg ik 2 injecties met Thyrogen. De nucleaire slok en hoe het werkt en wat het moet gaan doen, leg ik zo goed mogelijk uit aan Sem. Hij is dan nog net geen 7 jaar. “Dus eigenlijk is die pil, die je moet slikken een soldatenpil?”, zegt hij. “En die gaat knokken tegen die vervelende cellen, die kanker kunnen worden?” Hij begrijpt het helemaal en ik moet glimlachen over de prachtige naam, die hij eraan geeft. Die houden we erin.

Als voorbereiding op mijn soldatenpil, krijg ik eerst 2 spuiten Thyrogen. Dat is een kunstmatig TSH. TSH is een eiwit, wat aangemaakt wordt door de hersenen bij een tekort aan schildklierhormoon. Dit medicijn zorgt ervoor, dat mijn lichaam “denkt”, dat er heel veel schildklierhormoon in mijn lichaam aanwezig is. De schildklier neemt jodium op. Dat is de reden, dat we nu jodiumtabletten van de overheid hebben gekregen, zodat de schildklier zichzelf vol kan zuigen en er geen radioactiviteit meer bij kan. Bij mijn behandeling gebeurt het tegenovergestelde. Alle cellen of het eventuele restweefsel van mijn schildklier moeten wijd open staan, zodat ze alle jodium, die me wordt toegediend opzuigen. Met daarin de radioactieve stof, die ze zou moeten vernietigen.

Op 3 en 4 augustus 2014 komt een speciale verpleegkundige mij de spuiten toedienen. Ze moeten in de koelkast bewaard worden en zijn zo kostbaar, dat ik ze met mijn leven moet bewaken. Op 18 augustus mag ik beginnen met mijn jodium-arm dieet. En wow, wat valt dat tegen. Want waar ik niet bij stil heb gestaan, is dat in bijna al ons eten jodium is toegevoegd. Ik koop speciaal zout zonder jodium. Mag wonden niet verzorgen met een ontsmettingsmiddel wat jodium bevat. Ik mag geen Henna gebruiken. En het brood van de bakker, helaas… daar zit jodium in. Dus leef ik de eerste dagen op Matzes, beschuit en ontbijtkoek. Aangezien dat me na 2 dagen wel mijn oren en neus uitkomt, besluit ik op zoek te gaan naar een broodbakmachine. Die vind ik gelukkig snel op een koopjeshoek. Dat is de reden, dat er op dag 3 een heerlijke geur van versgebakken brood in ons huis opstijgt. Wat ben ik blij! Wat me zwaar tegenvalt, is het nauwelijks mogen eten van bijvoorbeeld kaas. Als echte kaas-verslaafde is dat voor mij het moeilijkste in dit dieet.

Op 20 augustus 2014 krijg ik een proefslok. Daar zit ik dan, in het ziekenhuis, met in mijn hand een bekertje met radioactief water. Het druist tegen al mijn gevoel in om dat slokje te nemen. Als ik eindelijk de moed heb verzameld om het achterover te slaan, blijkt het metaalachtig te smaken. De dag erop moet ik voor een scan terug om te kijken of er nog veel weefsel aanwezig is. Daarmee kan bepaald worden hoe hoog de dosering wordt, die ze me moeten toedienen. Inmiddels begint alles in mijn lichaam per uur te vertragen. Mijn lichaam raakt opgebrand. Het is een onbeschrijfelijk gevoel waar ik heel angstig van word. Mijn hartslag vertraagt steeds meer, mijn hormonen gieren door mijn lijf, mijn kacheltje doet het niet meer in mijn lijf, dus ik heb het constant ijs- en ijskoud. Geen dekentje of dikke trui, die daarbij helpt. Koud tot op mijn botten. Met een fleece-trui zit ik buiten in de brandende zon en heb het nog steeds zoooo koud. Mijn ledematen lijken van rubber, ze functioneren steeds minder. En ik ben moe. Zo ongelofelijk moe. Er bestaan woorden voor heel moe. Uitgeput, afgemat, uitgeteld. Maar er is geen enkel woord in onze taal, die deze vermoeidheid omschrijft. Het is allesoverheersend. En dus sleep ik me letterlijk voort….

Het vervolg van mijn verhaal

 

 

16 gedachten over “Ik herinner me de dag, dat… ik mag “stralen” door een radioactieve slok

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s