Geplaatst in Ik herinner me de dag, dat...., Kanker, Schildklierkanker

Ik herinner me de dag, dat… ik mag “stralen” door een radioactieve slok – deel 2

 

Met het jodium-arme dieet weeg ik alles netjes af. Want, des te strenger ik het volg, des te groter zal het effect van de uiteindelijke soldatenpil zijn. En als je leven in de waagschaal staat, dan is zelfs minder kaas eten te overzien…

Wat eraan vooraf ging…

Op 24 augustus 2014 is mijn lichaam inmiddels zo ongelofelijk opgebrand, dat ik de laatste avond mezelf letterlijk naar boven sleep om te gaan slapen. In mijn gevoel doe ik er wel een half uur over om 14 treden op te komen. Het zou me overigens niet verbazen als het ook echt een half uur is geweest. Hangend aan de trapleuning kruip ik, knie voor knie, naar boven. Ik kan niet meer…. Ik ben zo blij, dat ik eindelijk de volgende dag naar het ziekenhuis mag voor de mijn soldatenpil. Als ik mijn status van die dag bekijk, vind ik het niet zo vreemd, dat ik me heel beroerd voel met die hoogte van TSH… Als je bedenkt, dat ik me op tegenwoordig met een TSH van 23 al beroerd voel. En destijds was hij 121… Wow!!

20170918_155632

Eén van mijn lieve vriendinnetjes brengt me naar het ziekenhuis. Ik zal een speciale kamer krijgen, afgesloten van de buitenwereld. In quarantaine… Daar zie ik nog het minst tegenop. Tenslotte kan ik prima alleen zijn. Ik heb mijn boeken mee, een aantal films, die ik nog niet heb gekeken en mijn hobbyspullen. Ik ga me daar wel vermaken. Denk ik…. Sem mag mee om mijn kamer even kort te zien, zodat hij aan zijn oma verslag uit kan brengen. Zodat hij een beeld heeft van waar zijn moeder de komende dagen gaat verblijven. Als hij, samen met mijn vriendin moet vertrekken, ga ik op mijn tijdelijke bed zitten. En dan komt er een onbedaarlijke huilbui los. Ik kan niet meer stoppen. De tranen blijven over mijn wangen rollen. De verpleegkundige komt bij me zitten. Rustig praat ze met me, legt me nog een keer uit wat er gaat gebeuren. Ze vertelt me, dat deze mega huilbui niet zo gek is, na alles wat er is gebeurd de afgelopen maanden. Dat de verwerking van alles nog allemaal moet komen. Maar dat zij en haar collega’s me in alles zullen steunen de komende dagen. Ik word wat rustiger en bel nog even met mijn moeder en Sem. Het wachten is op de mannen in de ruimtepakken…

Dan is het zover. Op 25 augustus 2014 om 15:50 uur komen 2 mannen in speciale pakken mijn kamer binnen. In een speciale container met hele dikke wanden ligt de pil. Mijn soldatenpil. De pil, die alle restweefsels moet gaan vernietigen. Met een tang wordt hij eruit gehaald en aan mij gegeven. Na wat uitdrukkelijke instructies mag ik de pil in één keer doorslikken. Meteen daarna gaat de man met een soort geigerteller over mijn rug om te kijken of de pil ook zakt. Blijkbaar is al die straling niet zo best voor je als hij halverwege je lichaam blijft hangen. Gelukkig gaat dat goed. En dan verdwijnt iedereen en gaat de mega dikke loden deur dicht. En is het stil… Doodstil…. Geen vogeltje hoor ik fluiten, geen geluid vanaf de gang. Deze hele kamer heeft gigantisch dikke deuren, muren en ramen om te voorkomen, dat de straling andere mensen bereikt. Mijn eten wordt aangekondigd via een intercom. Ik moet dan in de uiterste hoek van de kamer gaan staan. De verpleegkundige zet het blad met eten vanaf de deur aan de andere kant van de kamer op de hoek van mijn bureau. Pas als alles weer hermetisch is afgesloten, mag ik er gaan zitten.

artwall radioactieve pil

En dan komt eindelijk de dag, dat ik weer k a a s  mag gaan eten!! Wat een feest, die 26e augustus. Er worden 5 of 6 pakken kaas afgeleverd in mijn hoekje en heerlijke boterhammen. Het wordt echt een feest ontbijt. Daarna ga ik eens wat hobbyen en even bellen met thuis. Sem’s prachtige tekeningen, die aan de muur prijken, zijn een troost voor me. Hij is een beetje bij me op die manier. Binnen een dag kruip ik bijna tegen de muren op. Het is niet te omschrijven wat die eenzame opsluiting met je doet. Doodstil om je heen. Alleen 3x per dag contact met de buitenwereld via een intercom. Ik wil naar huis… Iedere dag wordt gemeten of mijn stralingsniveau al laag genoeg is om veilig naar huis te mogen. Ik mag 27 augustus weer naar huis. Met leefregels waar ik even heel hard van moet slikken. Ik moet 8 dagen lang, als ik in de buurt van volwassenen ben, een afstand houden van minimaal 1 meter. Maximaal 1 uur mogen ze bij me zijn, daarna moeten ze weg. Mijn kind mag 15 dagen lang niet in mijn buurt komen. En dat is precies wat me nekt. Ik huil alweer. Het ergste wat me met deze ziekte kan overkomen, is niet in de buurt van Sem te mogen zijn. Maar ik slik heel hard, recht mijn schouders en probeer ook dat maar weer eens te relativeren….

Het vervolg lees je hier

Advertenties

Een gedachte over “Ik herinner me de dag, dat… ik mag “stralen” door een radioactieve slok – deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s