Geplaatst in Familie, Mijn kanjer

Het Kerstgevoel

snow-2992534_1280

Een paar dagen geleden ontdekte ik iets schokkends.  Ik had geen kerstgevoel… Hoe ik ook probeerde dat gevoel van de afgelopen jaren terug te vinden.  Het was er gewoon niet…

En ik kon mijn vinger er niet op leggen. Normaal gesproken was ik in november al bezig met kerstknutsels. Bezig met Sint cadeautjes. Met het maken van een Advent kalender voor Sem. Die magische tijd van Sinterklaas is over. Met de komst van surprises en de onthulling van “Het Grote Geheim” is er niets over van die spannende en leuke tijd. De Advent kalender is een verhaal geworden, wat ik iedere dag aan hem stuur. Een verhaal wat uiteindelijk gaat uitmonden in een giga Kerst verrassing. Dus wordt het tijd voor de magie van Kerstmis. Maar het was er niet. Geen sprankeling, geen “ik heb er zin in” gevoel.

Met moeite sleep ik de kerstboom naar binnen en begin routinematig de spullen op te zoeken. Slingers, lampjes, kerstballen, vlinders, harten. En nog steeds ontbreekt het magische gevoel. Kerstmuziekje opzetten dan maar? Terwijl ik “De herdertjes lagen bij naaaachten” meegalm, begint het te sneeuwen. Eerst lijkt het meteen weer te verdwijnen, maar dan worden de vlokken dikker en dikker. De buitenwereld kleurt wit en ziet er magisch uit. En die magie in mij? Mijn hoofd zit vol. Te vol. Sem rent juichend met zijn net van mijn vriendin gekregen slee naar buiten. Ranger, ons nieuwe hondje, ziet voor het eerst sneeuw en is helemaal door het dolle heen.

Ik ga verder met het versieren van de kerstboom. En ik voel me alleen. Zo godsgruwelijk alleen. Ik mis mijn vader. Kerst is nooit meer hetzelfde zonder hem. En eigenlijk ben ik ook boos, want ik heb het in mijn volwassen leven altijd alleen moeten doen. De mannen in mijn leven hadden altijd een eigen agenda. Vooral hun eigenbelang stond voorop. En dan komen de tranen. Want wat Sem altijd leuk vond om samen met mij te doen. Dat magische samen een kerstboom opzetten en versieren, ook dat sta ik nu alleen te doen. En ik heb er zo geen zin in allemaal…

Maar dan stormt een drijfnat jongetje binnen met vuurrode wangen en een stralend gezicht. Glinsterogen en een verhaal, dat die slee zo cool is. En dat hij het zoooo koud heeft. Terwijl ik zijn natte jas van hem afpluk, zijn laarzen op de mat zet, vertel ik hem, dat hij even een lekkere warme douche moet nemen. Ik pak ondertussen de mokken om warme chocolademelk te maken en dan hoor ik hem boven heel hard huilen. “Het doet zo’n pijn, mamma. Het doet zo’n pijn”. Ik schrik me rot en breek mijn enkels om boven te komen. Daar staat hij, met een ijskoud en verkleumd lijfje. Ik pak het grootste badlaken wat ik kan vinden om hem warm te wrijven. En ik zie de opluchting op zijn gezichtje verschijnen. “Dank je wel, lieve mama, dat je zo goed voor me zorgt”, zegt hij.

En dan valt opeens het kwartje… Dit kleine jongetje, wat zo stoer kan zijn en steeds meer onafhankelijk gaat worden. Dit mannetje, waarop ik trots mag zijn (en ben!), omdat hij zo goed leert om zelfstandig te zijn. Dit kleine jongetje heeft mij ook nog zo hard nodig, al denk ik soms van niet. Dit binkie met zijn twinkeloogjes. Dit is magie…. En het heeft niets met kerstgevoel te maken….

25 gedachten over “Het Kerstgevoel

  1. Ik herken het. Ik voelde mezelf ook zo alleen met het optuigen van de kerstboom dit jaar. Ik zie steeds meer dingen in ons die wij samen delen. En dat vind ik weer zo mooi. Dikke kus.

    Like

  2. Hoi Angeel,
    Na al mijn jaren ellende, op financieel gebied, en ook 2 relaties die beeindigd zijn, had ik dit gevoel ook!
    Stomme feestdagen!
    Ik had al een goed excuus om geen boom neer te zetten, de hond van Marinka, en nu ook hun intrek bij mij!
    Het zou heerlijk moeten voelen !
    Met mijn nieuwe vriend, Hans die het aardig heeft in zijn nieuwe thuis, de zorg voor hem wat ik voor een groot deel uit handen heb gegeven, het genieten van mijn kleindochter, wat zeker heel apart is!
    Maar ik mis mi jn eigen plekje in mijn huis !
    Voor de rest wel wat versiering opgehangen.
    Ik laat de boel de boel, en ha vast voor genieten van mijn vakantie naar Egypte over een maand samen met mijn lieve vriendinneke!

    Like

  3. Ik kan me voorstellen dat jij je soms alleen voelt, en dat is dan maar zo, maar uiteindelijk ben je niet alleen, heel veel mensen om je heen, en Sem in het bijzonder; als ik aan je vader moet denken, kan ik zijn gezicht a la minute oproepen, en dan is er hij er gewoon weer, niet helemaal zoals je zou willen, maar toch, wij wensen jou en Sem en je familie en vrienden en vriendinnen een mooie kerst, even je ogen dicht doen en de lichtjes in je leven tellen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s