Geplaatst in Kanker, Nieuw begin

2017… vallen en weer opstaan….

calendar-2069808_1280

Het zit er al bijna weer op. Het jaar 2017. Een jaar waarin mijn laatste reconstructies plaatsvonden. De laatste behandelingen om het “af” te maken…. Een jaar, waar ik me doorheen geworsteld heb…

Voor mijn gevoel was dit het jaar van verwerking. Van in de overlevingsstand naar de weer-leven-stand. Na 3 jaar meer in het ziekenhuis doorbrengen dan in mijn eigen huis, viel ik in een gat. Want wow, die kanker en het overleven daarvan was zo’n gevecht geworden, dat ik die gevechtsstand maar moeilijk los kon laten. Ik had even geen idee meer welke kant ik mijn leven op moest sturen. Van een (meer dan) fulltime baan van ziekenhuis in, ziekenhuis uit en dat jarenlang, viel het gewone leven niet mee. Daarom besloot ik, dat het tijd was om daar verandering in te brengen. Ik kwam in contact met het Helen Dowling Instituut, die een programma heeft “vermoeidheid na kanker”. De psycholoog, waar ik een gesprek mee had, wees me erop, dat ik een gevecht met mezelf aan het voeren was. Een gevecht wat ik nooit zou gaan winnen.

Want ik wilde terug naar mijn oude ik. Die ik, die alles aan kon. Zes telefoons tegelijk op kon nemen en nog steeds de gesprekken kon volgen.  Ik wilde weer energie hebben, gewoon afspraken kunnen maken zonder het eeuwige: “Maar het kan, dat ik het niet red” Ik wilde me kunnen concentreren en dingen weer kunnen onthouden. In plaats van 3x heen en weer van mijn keuken naar de voorraadkast te moeten lopen en niet meer te weten wat ik nou eigenlijk ging halen. Ik wilde het vertrouwen terug krijgen, dat ik ergens heen kon gaan zonder de angst, dat de vermoeidheid weer zo’n mokerslag zou geven, dat ik niet meer terug kon rijden. Ik wilde een lijf zonder pijn. Een brein zonder mist. Begrijpen wat er allemaal gebeurd was in de roller coaster van de afgelopen jaren. Ik wilde weer “gewoon” aan het werk. Maar hoe? Als ik al 1 1/2e dag moet uitrusten van een cursus van 3 uurtjes op een ochtend, hoe kan ik dan terug in de”gewone” wereld?

En ze had gelijk. Ik ben niet meer de oude ik. Nooit meer… Ik ben een nieuwe ik, die een nieuw pad moet zien te vinden. De afgelopen maanden heb ik vaak in een diep dal gezeten, niet wetend hoe ik me hier weer uit moest worstelen. Hoe ik hier in vredesnaam mee om moest gaan. Ik heb maanden van rouw achter de rug om alles wat niet meer was. In mijn idee was ik zoveel verloren de afgelopen jaren… En tuurlijk, dat was ook zo. Maar ik had ook zoveel gewonnen in die tijd. Het laatste zetje wat ik nodig had om werkelijk voor mijn richting te kiezen waren de 5 dagen, dat ik mee mocht varen met Samen Varen. Iets in mijn brein brak open. Het leek allemaal zo simpel. En ik dacht, dat het zo ingewikkeld was. Dat is het niet.

Ik neem afscheid van mijn oude ik. Ik accepteer mijn nieuwe ik. Met restverschijnselen en vermoeidheid. Met een lijf, dat verre van perfect is. Met alle littekens. Een teken van mijn kracht… En ik ga vol vertrouwen weer het nieuwe jaar in. Want er zijn gelukkig mensen, die mij de hand reiken in de moeilijke periodes. Me helpen om weer verder te komen. Mensen, die ik soms niet eens kende. Maar die me helpen het volgende stapje te zetten. En guess what: tegenwoordig neem ik die hulp met beide handen aan…. Dat zal mijn nieuwe ik wel zijn 😉

4 gedachten over “2017… vallen en weer opstaan….

  1. Je nieuwe ik gaat bij je horen. Maar gun het tijd. Want nu zijn daar soms nog de terug in de tijd dagen. Soms komen ze terug als een mokerslag op dagen dat het een mindere dag is en het eigenlijk niet uitkomt. Maar eens kan je ook die dagen voelen en zeggen: vandaag even niet. Xxxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s