Geplaatst in Loslaten, Mijn kanjer

Loslaten…

 

November 2016, net 9 jaar… Hij stapt op zijn fiets richting school. Ik kan het wel alleen, mam…. November 2017, net 10 jaar… Alleen naar de gym, waarbij hij een drukke weg over moet steken. Vertrouw me maar, mam. Ik kan het echt….

En echt, ik vertrouw hem. Alleen vertrouw ik de boze buitenwereld niet om hem heen… Een paar weken geleden vroeg hij of hij alleen naar het dorp mocht. Naar de Intertoys. Even Putty halen. Ik moet even diep adem halen en terwijl ik iets weg slik, hoor ik mezelf zeggen, dat dat mag. Op voorwaarde, dat hij zijn mobiele telefoon meeneemt. En mij belt als hij er is. Ik zie aan zijn gezicht, dat hij dat een tikkie overdreven vindt. Maar oké, als het dan wel mag, prima, zie ik hem denken. Hij stopt zijn mobiel in zijn zak, stapt op de fiets en sjeest weg. Terwijl ik in gedachten verzonken in de keuken bezig ben, heeft hij inmiddels al 2x gebeld. Mijn geluid staat weer eens uit. En slechtere timing om dat te hebben, kan ik me niet bedenken…

Als ik hem terug bel, klinkt zijn stem opgewekt. Hij voelt zich stoer. Hij loopt met de fiets aan zijn hand over het dorp. En op mijn vraag of hij niet vergeet zijn fiets zometeen op slot te zetten, klinkt een “Jahaaa”. Die gozer van mij kan dit, denk ik. Wat een kanjer is het toch. Stralend komt hij thuis met zijn aankoop. En als ik zijn koppie zie, vraag ik me af waar ik me toch allemaal zo druk om maak. Is het omdat ik wat ouder ben en weet wat er te koop is in de wereld? Of omdat ik hem alleen heb opgevoed? En de bezorgdheid dubbelop is? Ik heb geen idee, maar het blijft een lastig stukje. Ik heb nooit kunnen bedenken, dat een kind opvoeden, steeds weer een stukje loslaten is. Hopelijk geef ik hem genoeg mee, om vol vertrouwen de wereld tegemoet te treden. Met daarbij een stukje voorzichtigheid. Het vertrouwen in mij, dat hij op mij terug kan vallen als het nodig is…

Gisteren kwam hij thuis, na zijn eerste schooldag na de kerstvakantie. Het was voornamelijk stom, weet hij te melden. Niks aan, die school. Met een grote grijns op zijn gezicht, die mij doet vermoeden, dat het allemaal reuze meeviel. Maar als aankomend puber is het natuurlijk één van je taken om te klagen over school. Thee hoeft hij niet, hij heeft afgesproken met zijn klasgenootjes. Dus hup, hup, gaat hij door. Als hij thuis komt, vraag ik, zoals altijd, hoe het was. Hij vertelt enthousiast, dat het helemaal geweldig was.

Terwijl ik sta te koken, komt hij bij me staan. Aangezien hij normaal gesproken rond dit tijdstip op zijn mobiel of tablet mag, verbaast dat me een beetje. En dan komt het hoge woord eruit: hij is naar het dorp geweest met zijn klasgenootjes. Ze hebben de meiden even laten winkelen bij de Bristol. Vervolgens zijn ze naar GEBO gegaan om een grote patat te eten met z’n allen. Snoep gehaald bij de snoepwinkel. Sem had geen geld bij zich, dus ze hebben gedeeld met elkaar. En terwijl hij  doorbabbelt, kan ik een glimlach niet onderdrukken. “Ben je niet boos, mam?”, vraagt hij. “Ik had verwacht, dat je uit je dak zou gaan”. Ik kan hem gerust stellen, door te zeggen, dat als hij voorzichtig is en geen rare dingen uithaalt, dat ik het prima vind.

Tijdens het eten vertel ik hem, dat hij hetzelfde doet als ik vroeger: met vrienden een patatje eten bij de GEBO (al was ik wel wat ouder toen ik dat deed, denk ik erachter aan). Hij kijkt me aan en zegt met een zucht van opluchting en plezier: “Ik ben blij, dat je me een beetje los kunt laten, mam”. “Wijsneus”, denk ik glimlachend….. Stiekem ben ik trots op mezelf en op hem. En ik prijs hem de hemel in, dat hij eerlijk tegen me is. Voornamelijk omdat ik hoop, dat dat zo zal blijven…

27 gedachten over “Loslaten…

  1. Loslaten is het moeilijkste wat er is, en je begint ermee zodra ze zijn geboren. Het maakt niet uit of je ze alleen opvoed of samen, of dat je ouder bent. Ik denk dat het aan je karakter ligt. Je maakt je altijd zorgen over ze. Zo heb ik liever niet dat onze kids naar Brielle fietsen om te gaan stappen. Ze nemen maar een taxi terug, want op de fiets vind ik ronduit gevaarlijk. Mocht er geen taxi zijn dan spring ik zelf wel in de auto om ze op te halen. Loslaten is iets waar ik nu heel erg mee worstel. Net nu ze haar plekje in Almere heeft, heeft ze mij harder nodig dan ooit, en wil de lijn aantrekken en je kind weer onder je vleugels stoppen. Gisterenavond had ik haar huilend aan de telefoon. Wat doet dat een moederhart zeer als 140 km. tussen jou en het kind zit. De leeftijd maakt nooit wat uit. Zij blijven jou kinderen, en er is altijd iets waar je zorgen overmaakt en waar je ze moet loslaten. Ik snap je worsteling zo ontzettend goed. Maar Sem doet het super, en zoals je zegt, je vertrouwt hem, maar de buitenwereld niet. En die buitenwereld ga je nooit vertrouwen als het om je kind gaat. xxxxx

    Like

    1. Ach lieverd, ik voel je pijn…. 😢😢 Wat mega moeilijk moet dat zijn…
      En het blijft inderdaad een worsteling. Fijn om te horen, dat het niet zozeer aan mijn rare gedachten ligt over mijn leeftijd of het alleen opvoeden… Gaat het weer een beetje met haar inmiddels?? Sterkte, lieve Miran ❤💋 En die buitenwereld, ja, dat zullen we altijd wel mee blijven worstelen. Xxxx Dikke knuffels en liefs

      Like

      1. Ze is het weekend heel stil en in zichzelf gekeerd geweest. Ze heeft het gisteren op haar werk vertelt, en gisterenavond was ze in tranen aan de telefoon. Maar op haar werk zijn ze super. Ze heeft de 22e en de 23e vrij gekregen. Op de 23e gaat ze met haar vriendin naar de winterefteling. Nog een bucketlist dingetje van de dames. Verder heb ik haar geadviseerd om met het groepje meiden, en één jongen die veel voor deze vriendin doen een fotoshoot te gaan doen, zodat ze allemaal een mooie herinnering hebben. Dit lijkt me goed voor hun verwerking als het neer komt op het overlijden van haar vriendin. Maar het is heftig. En het liefst wil ik haar hiervoor beschermen. Het is ook zo lastig. Ze is in principe volwassen, maar dan is ze ook je kind wat je toch nog zo nodig heeft. Kom je te dichtbij is het niet goed, houd je teveel afstand is het niet goed. Het is een zoektocht wat voor haar nu belangrijk is. Maar gelukkig is Nikita een rustige tiener,

        Like

  2. en een rustige puber. Een meisje wat niet in zeven sloten tegelijk loopt, goed kan nadenken wat ze aankan en wat niet, en heb ik een superband met haar. Daar ben ik blij om, om haar stabiele persoonlijkheid die haar nu zal helpen om hier doorheen te komen.
    xxxxx

    Like

    1. Wat een mooi en supergoed idee die fotoshoot! Een hele bijzondere herinnering…. En ja, wat is dat moeilijk he. Te dichtbij of te ver weg…. Gelukkig hebben jullie inderdaad een hele bijzondere en sterkte band, dus het zal vast helemaal goed komen. Maar wat is het moeilijk om je kind zo te zien worstelen. Wat haar werk betreft zit ze echt wel op een goed plekje. Wat fijn, dat ze even vrij krijgt om naar de Efteling te gaan! Dikke knuffels voor jullie allemaal, lieverd xxxx

      Liked by 1 persoon

  3. Loslaten. Het begint al heel vroeg en je moet ze steeds meer loslaten. Die van ons zijn 5 en 7. En ook hier willen ze alleen naar school en naar huis. Maar vind ze toch nog iets te jong. Maar komt waarschijnlijk sneller dan gedacht

    Like

    1. Ja, dat komt volgens mij voor een moeder altijd veel te snel… Mijn zoontje kwam al alleen naar huis met zijn ie, maar ik heb hem nog werk lang gebracht. Het blijft echt een mogelijk dingetje, vind ik….

      Like

  4. Knap hoor dat loslaten. Met een dochter in dezelfde leeftijd, weet ik hoe het is. Gelukkig heb ik ook een hele zelfstandige dochter. En kan ik haar vertrouwen. Maar die buitenwereld…..

    Like

  5. Ik lees je verhaal en denk ‘slik’. Ik vind het nu al vreselijk om hem naar de opvang te brengen of iemand even te laten oppassen. Gaat nog wat worden met mij… Gelukkig is hij pas bijna 1 jaar. Fietsen duurt nog wel even 😉

    Like

    1. Ik vond dat ook vreselijk, Marieke. En ik leg hem nu ook met bepaalde dingen uit, dat hij wel kan vinden, dat hij eraan toe is, maar dat ik als moeder ook even tijd nodig heb om eraan te wennen…. Dat is dan wel weer een voordeel als ze wat ouder zijn 😉 En gewoon voorlopig geen fiets voor hem kopen. Hihihi. …

      Like

    1. Daar ben ik zeker blij om! En hij verwachtte, dat ik heel boos zou zin, omdat ik het erin gehamerd heb, dat hij dat soort dingen moet afstemmen van tevoren. En dat had hij natuurlijk niet gedaan 😉

      Like

    1. Dank je wel 😊 Ik heb alleen een zoon, dus ik heb geen idee hoe het is met een dochter. Maar ik weet wel, dat mijn ouders makkelijker mijn jongere broertje lieten gaan dan mij 😉

      Like

  6. Lieverd loslaten is voor elke moeder lastig alleen zal de ene meerdere mate ervaren dan de ander en dat heeft alles
    met je eigen karakter te maken. Ik ben er ook niet goed in en Britt is inmiddels 19. 🙃Naar haar toe heb ik het vaak proberen te verbergen (lukte niet altijd) maar oh wat was ik graag op de uitkijk gaan staan …
    🤔loslaten begint al vroeg en wordt eigenlijk niet makkelijker. Want hou ouder hoe verder weg ze gaan. Maar een troost we staan er niet alleen voor. Zovelen met ons. Blijf lekker in gesprek met je mannetje. En wat betreft die buitenwereld …ja die is soms heel boos. Laten we maar hopen dat we daar nooit mee geconfronteerd worden. Met wat jij hem allemaal leert gaat dat vast goedkomen! Succes! Uit eigen ervaring kan ik je melden dat ik soms hoopte dat ze nog maar naar het winkelcentrum was 😅
    En wat vond ik mijn ouders vroeger aanstellers pfff ze benaderen mij niet eens 😂
    #ikkenmezelfkanheelslechtloslaten 🙄
    Dikke kus 💋

    Like

    1. Pffff…. wat zijn we toch mutsen bij elkaar 😉 En inderdaad: waar maken onze ouders zich toch altijd druk om…. We liepen toch niet in 7 sloten tegelijk? En ik weert, dat mijn vader dat wel eens gezegd heeft over Sem toen hij nog klein was. En dat ik, min of meer hysterisch, riep, dat 1 sloot genoeg was…. Het enige wat we kunnen doen is ze inderdaad zo weerbaar en bewust maken, dat ze de juiste keuzes kunnen maken 😊
      Dat kunnen wij wel! Knuffels 💋💋

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s