Geplaatst in Kanker, Schildklierkanker

Na de radioactieve slok….

2014 eerste schooldag

Wat eraan vooraf ging…

Als ik naar huis mag, voel ik me eenzamer dan eenzaam. Mijn kind bij mijn moeder. Geen idee wanneer ik die weer ga zien. Ik vraag me af of het voor mijn katten wel zo gezond is, dat ik hier radioactief rondloop… Volgens de geleerden kan het geen kwaad. Ik krijg bezoek van allerlei lieve vrienden. En die blijven te lang. Want ze mogen maar 1 uur blijven op 1 meter afstand… Maar de meest dappere lieverds blijven wat langer. En daar maak ik me uiteraard ook weer zorgen om dan.

Dan komt 1 september 2014. Sem’s eerste dag op zijn nieuwe school. Een nieuwe school, een nieuwe begin, een grote stap. Wat doet het onnoemelijk pijn, dat ik niet bij mijn kind kan zijn op zo’n belangrijke dag. Het breekt mijn hart in duizend stukken. Natuurlijk, mijn moeder gaat mee. Voor Sem is zij degene, die het dichtst bij mij staat.  Natuurlijk, één van mijn lieve vriendinnen brengt Sem weg met haar vader en dochter en mijn moeder. Hij vindt het allemaal leuk. Maar je eigen moeder niet mee op zo’n belangrijke dag is toch wel heel verdrietig… Ik wil mee, zo ongelofelijk graag… En echt, mijn gedachten gaan die kant op, dat ik echt die kanker wel aan kan, maar niet met dit stukje gevolg ervan. Want het is mijn taak als moeder…. Althans zo voelt het… Het voelt als falen. Totdat een lieve vriendin heel boos wordt, omdat ik erin blijf hangen. En zij maakt me duidelijk, dat ik geen keus heb. En wijst me op de ijskoude feiten: zonder die slok heeft Sem misschien over een paar jaar helemaal geen moeder meer.

Ik bel het ziekenhuis. Vastbesloten om, als er een veilige mogelijkheid bestaat, toch even om de hoek te kunnen kijken.En ik krijg toestemming! Voor 1 dikke knuffel. Daarna moet ik zo snel mogelijk uit de buurt van iedereen. Helemaal blij laat ik het mijn vriendin weten. Als ik langs de kant van de weg sta te wachten op mijn kind gaan alle emoties door elkaar. Breng ik hem echt niet in gevaar? Ik wil hem veeeel langer knuffelen dan “even”. Oké, gedachten erbij houden en niet huilen, want dat is voor hem niet handig op zijn eerste dag. Eindelijk kan ik hem even vasthouden. Ik slik… Want daar is de auto. Ruiten helemaal beslagen, dus ik zie hem niet. Mijn vriendin heeft al tegen hem gezegd: “Kijk nou wie daar staat.” Hij is door het dolle. “Mamma, mamma” roepend, wil hij zich in mijn armen storten. Maar oh, dat mag niet voordat ik iets duidelijk heb gemaakt. Ik vraag hem op afstand te blijven en leg hem uit wat het ziekenhuis heeft gezegd. “Oké mamma, dat zal ik doen.” Hij is zo onnoemelijk blij als hij in mijn wijd open armen springt. Net als ik trouwens. Na de dikke knuffel, die voelt als de hemel, mag hij de klas in. Met oma. En ik loop om het gebouw heen, zodat ik voor het raam kan kijken en zwaaien.

Het voelt nog steeds verdrietig. Maar in ieder geval heb ik hem verrast en geknuffeld. Ik ben erbij geweest op zijn eerste schooldag! Al is het op afstand…  En gelukkig zit hij na een poosje in de klas met een grote glimlach. Alsof hij nooit ergens anders op school heeft gezeten. Diezelfde dag kan ik hem nog een keer verrassen. Na een bezoek aan het ziekenhuis, waar ik een algehele bodyscan krijg, word ik vervolgens weer gemeten op mijn straling en “veilig” verklaard. En zo sta ik op zijn eerste schooldag onverwachts toch nog bij het plein te wachten. Er zijn nog een aantal wat minder strenge regels, maar daar kunnen we mee leven…

Het vervolg van mijn verhaal lees je hier

Advertenties

4 gedachten over “Na de radioactieve slok….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s