Geplaatst in Borstkanker, Familie, Kanker

Voorstadium borstkanker

Pink ribbon

In mei 2015 volgt de uitslag wat mijn rechterborst betreft: ze hebben een voorstadium gevonden. Er moet een borstbesparende operatie gaan plaatsvinden. Ik kom op een punt, dat ik het bijna niet meer kan geloven, dat de slechte berichten stroom maar door blijft gaan. En wat moet ik mijn kind gaan vertellen? Sem is dan 7 jaar en ik heb “beloofd”, dat de kanker ophoudt na mijn radioactieve slok….

Wat eraan vooraf ging….


Hoe graag je als moeder je kind ook wilt beloven, dat alles goed komt, soms moet je daarop terug komen. Althans, je zult moeten toegeven, dat de weg wat langer gaat duren dan jij en je kind hopen, Want het is allemaal niet zo simpel als ik het laat klinken. Ik leg de nadruk op het feit, dat het een voorstadium is. Nog niet echt kanker. En doe ondertussen mijn best mijn eigen angst te onderdrukken. Mijn verdriet weg te schuiven, dat ik mijn kind geen zekerheid kan geven, dat ik dit allemaal ga overleven. Dat hij niet alleen achterblijft. Dat ik hem op mag zien groeien. Ik ben echt de wanhoop nabij als ik mijn oncologisch arts bel en haar vraag – op verzoek van Sem – of hij haar vragen mag stellen.

Dat mag. Hoe bijzonder is het dat deze arts mij is toegewezen. Dat ik niet blij was om haar te zien, toen ik de eerste keer geopereerd ging worden. Ik had tenslotte destijds een andere arts verwacht. Maar wat een prachtig mensen-mens heb ik gevonden in haar. In al mijn ontgoocheling gaat zij mij helpen met het beantwoorden van vragen, die mijn kleine jongetje heeft. Hij heeft ze op allerlei post-it’s geschreven. En echt, er zitten vragen bij, waarvan ik denk: moet ik dat niet van tevoren even doorgeven aan dr. Koppert… Ik besluit dat niet te doen. Want dan krijgt hij misschien van tevoren bedachte antwoorden. Ze kan ze vast wel aan, die vragen.

Sem is nerveus als we naar het ziekenhuis gaan. Want hij gaat mamma’s “echte” arts ontmoeten en mag haar vragen stellen. Deze arts moet zorgen, dat zijn moeder blijft leven. Daar gaat uiteraard zijn eerste vraag over: “Gaat mijn moeder dood?” Dr. Koppert beantwoordt al zijn vragen met engelengeduld. Zijn laatste vraag over hoe haar kinderen zich zouden voelen als zij zelf kanker zou hebben, zelfs die weet ze ongelofelijk goed te beantwoorden. Ze tekent voor hem wat de volgende operatie inhoudt. Wat ze gaat doen. Hij staat in het middelpunt. Krijgt alle aandacht. En is dat niet het allerbelangrijkst bij zoveel angst? Duidelijkheid en aandacht voor je verdriet en angst. Het doet hem goed (voor zover de situatie het toelaat) en hij kan even opgelucht ademhalen.

Op 1 september 2015 vindt mijn borstbesparende operatie plaats. Mijn ene borst is ongeveer zo’n 3 maten kleiner dan mijn andere borst. Cosmetisch gezien kan daar met plastische chirurgie nog van alles aan gedaan worden. Dat is nu van later zorg. Ondertussen gaan alle onderzoeken aan mijn andere borst door. Ik ben op het punt gekomen, dat ik het woord punctie niet meer kan horen. Tijdens één van die puncties werkte de verdoving niet. Moet je je voorstellen, dat ze een boortje in je borst schieten om 6x achter elkaar stukjes uit het weefsel te halen. En dat de verdoving niet werkt. Een trauma wordt het. Ik sta bol van de stress als dr. Koppert me steeds weer vraagt nog een biopt te laten doen. Ik zeg, dat ze mijn borsten maar moeten amputeren dan. Want ik kan die stress niet meer aan. Maar opereren aan een gezonde borst doen ze niet, volgens haar. Dus is die mogelijkheid van de baan.

Ondertussen ben ik bezig met onderzoeken naar het Cowden syndroom. Een syndroom, dat ook voor Sem verre gevolgen zou kunnen hebben, omdat het erfelijk is. Dit komt voor bij zowel schildklier- als borstkanker gecombineerd. Gelukkig blijkt dat niet zo te zijn. Ook heb ik gesprekken met de radioloog over bestralingen. Ik wil ze absoluut niet, maar volgens mijn arts is het verstandig om het gesprek erover aan te gaan. Ze heeft gelijk. Al verzet ik me met hand en tand tegen allerlei chemo en bestralingen. Het voelt zó niet goed. En verder probeer ik overeind te blijven. Met vooral positief zijn en humor. En af en toe mijn kop in het zand…… Want zonder die struisvogel politiek op z’n tijd, had ik het niet gered….

Een gedachte over “Voorstadium borstkanker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s