Geplaatst in Kind, Moeder worden

Moederdag

Al als heel klein meisje wist ik het zeker… Ik wilde ooit moeder worden. Liefst van een heel elftal. Een vriendinnetje van me op de middelbare school had 3 zussen. Leek me best gezellig. Oké, het was dan geen elftal, maar 4 leek me ook wel een leuk aantal. Alleen hoe het ook liep in mijn leven, moeder werd ik niet. Hoe graag ik dat ook wilde… Toen ik me daar min of meer bij neer had gelegd, kwam ik een vriendje van vroeger tegen….

Dat bracht de wens toch weer boven. Ondanks mijn zelf gestelde grens van 36 jaar. Geen idee overigens waarom, maar dat zat ik mijn hoofd. En dus gebeurde het, dat ik, net 41, toch eindelijk nog moeder werd. Van een heel klein jongetje. Een maand te vroeg. Geboren met de keizersnee. En wat was hij mooi en perfect. Een porseleinen gezichtje en een prachtige bos donker haar…. Wat een cadeautje op mijn leeftijd. Een prachtig, gezond mannetje.

Jammergenoeg haakte zijn biologische vader af. Dus zijn we vanaf zijn geboorte samen geweest. Zwaar, zoals mensen om me heen soms zeiden, vond ik het niet. Want ik wist niet beter. En hij ook niet… We hadden het gewoon fijn, zo samen. Ik genoot met volle teugen van alles wat hij leerde. En soms was ik ook heel verdrietig. Want ik had het moeder zijn zo graag willen delen met de vader van mijn kind.

Helaas, dat was niet zo. Zwaar vond ik het moeder zijn wel op het moment, dat ik ernstig ziek werd. Want de angst van een alleenstaande moeder om je kind misschien te moeten gaan verlaten, is niet te omschrijven… Zoals ik ooit tegen hem zei, toen hij me vroeg of ik bang was om dood te gaan: nee, dat was ik niet. Wel om hem alleen achter te moeten laten…

Op dit moment zitten we in de fase van het losmaken van je moeder en vooral je eigen leven willen leiden…. Uiteraard heb ik daar als moeder “wat” moeite mee. Overigens heb ik dat met iedere fase van los moeten laten gehad. Dat is gewoon een dingetje van mij. Kan ik niks aan doen. Ik ben gewoon bloedzuinig op dat mannetje. Het is een fase van steeds weer een middenweg proberen te vinden samen.

En ook al knalt het sinds tussen ons, we houden zielsveel van elkaar. En ook al kunnen we elkaar soms achter het behang plakken, we vinden altijd wel weer een weg samen…. Anders leren vasthouden. Dat is wat moeder zijn voor mij, op dit moment, inhoudt. En al vind ik dat soms mega moeilijk, ook deze fase gaat vast weer over… Maar dat zielsveel en onvoorwaardelijk houden van, gaat nooit meer over. Gelukkig maar…

 

2 gedachten over “Moederdag

  1. Sem heeft in ieder geval een flinke dosis van de vrouwelijke Ys genen met zijn Dame Blanche, er zijn van die kinderen die daar zo van genieten, hebben ze van hun moeder, zeggen ze dan; blijf dat samen nog een tijdje doen, dan komt het goed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s