Geplaatst in Mijn kanjer

De allereerste keer

20190902_101846

Daar ging hij dan afgelopen maandag. Op weg naar nieuwe avonturen. Op weg naar de middelbare school. Met een rugzak vol stapte hij op zijn nog net ietsje te grote fiets. Met de bibbers in zijn lijf. Mij nagelbijtend achter latend. Want wat een giga stap lijkt dit opeens.

Iedere dag komt hij met een steeds witter gezichtje thuis. Doodmoe van alle nieuwe indrukken. Doodmoe, omdat hij alles in één keer wil onthouden. Maar met een giga grote glimlach om zijn mond. Want hij vindt het super op de middelbare. Vol met verhalen zit hij aan tafel tijdens het eten. Over de schoenen van de aardrijkskunde leraar. Over de kluisjes. Over de vergeten mobiel. Tot twee keer toe.

Want het valt allemaal niet mee. Mobiel in een vakje in de klas. Met je eigen nummer. En dat kluisje voor je spullen met weer een ander nummer. Overal sleutels van aan je sleutelbos. Heel veel boeken sjouwen. Zijn rugzak was vanmorgen echt niet te tillen. We hebben hem op de weegschaal gezet. Hij was 8,6 kilo. Als je bedenkt, dat het mannetje zelf nog geen 39 kilo weegt, begrijp je wel, dat hij ter plekke bijna omviel.

Dus gaan we aan de slag. Onder zijn snelbinders… Hmmmm… dat maakt het opstappen wel heel ingewikkeld. Oké,  dan een stapel boeken in zijn krat voorop. De rest blijft in zijn rugzak, die hij met wat moeite omhoog hijst. Ik ben er nog steeds niet gerust op, dat het allemaal goed gaat komen met zo’n zware vracht. Maar gelukkig appt hij me tijdens de grote pauze. Alles oké. Vreemd, hoor. Ook voor mij is het wennen allemaal.

Op de terugweg regent het pijpenstelen en wil hij zijn boeken niet in zijn krat voorop doen. Dus fiets hij een stukje, maar dat is met die loodzware rugzak niet te doen. En zo komt het, dat hij er zo’n half uur over doet om met zijn fiets aan de hand naar huis te lopen. Doodmoe stort hij op de bank. Met zijn boek en een kopje thee van mams. Uiteraard hoort daar ook een lekker koekje bij. Want als puber heb je natuurlijk altijd honger…

Hij is zelfs te moe om de strijd aan te gaan als ik iets maak, wat hij normaal gesproken wat minder lekker vindt. Kip Madras… Vooral rijst erbij vindt hij wat minder. Op mijn vraag of hij er wat pasta bij wil i.p.v. rijst, komt een geeuwend oké uit zijn mond. Terwijl hij de tafel dekt, kook ik een lekker maaltje. Wonder boven wonder schept hij 3x op. Blijkbaar doet die middelbare school ook iets met zijn smaakpapillen. Zou het dan ook daar nog goed mee gaan komen?

Langzaam maar zeker zullen we onze draai gaan vinden. Ik ben mijn afspraken al anders aan het plannen. Hij heeft al nieuwe vrienden gemaakt deze week. En ik kan alleen maar trots zijn. Zowel op hem als op mezelf. Want we doen het toch maar, dat loslaten… Met alle vertrouwen, dat het goed komt.

2 gedachten over “De allereerste keer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s