Geplaatst in Kanker

Afscheid…

water-4157479_1280

“Als ik ooit borstkanker krijg, haal ze er dan maar af”, riep ik altijd. En oh, wat makkelijk gezegd. Want als je eenmaal voor die keuze staat, blijkt het toch niet zo makkelijk te zijn… Vandaag, vier jaar geleden lag ik bij te komen van een operatie van 9 1/2 uur…

Mijn eerste gedachte (en blijkbaar ook mijn eerste woorden, hoorde ik later) was, dat ik het wilde zien. De pijn en het verdriet, die door me heen gingen toen ik mijn ogen open deed, is nauwelijks te omschrijven. Dat was het dan… Einde van een tijdperk. De tranen brandden in mijn keel, maar ik was te moe en te verdoofd om ze te huilen op dat moment.

Ik wilde het zien, maar eigenlijk ook weer niet. Want ik kon niet geloven, dat ik na schildklierkanker, een radioactieve slok en het niet goed ingesteld krijgen van mijn medicijnen nog steeds overeind stond. Toen de mededeling kwam,dat ik een voorstadium van borstkanker had in mijn ene borst, volgde een borstbesparende operatie. En mijn gevoel schreeuwde, dat het fout was. Ze moesten eraf, zei ik tegen mijn oncologisch arts. Maar eigenlijk wilde ik dat natuurlijk ook niet.

Na vele biopten, waarbij verdovingen niet werkten. Na zoveel onderzoeken, die langzaam maar zeker martelingen leken te worden. Na steeds weer zeggen, dat ik het niet meer wilde allemaal. Na al die ellende kwam de uitslag van de laatste biopsie, waarin ik volledig instortte, omdat er een ander onderzoek plaats vond, dan ik dacht. De vernietigende diagnose volgde: borstkanker in mijn andere borst…

En mijn wereld stortte weer even helemaal in op dat moment. Want dat voorgevoel wat ik al van het eerste begin had, kwam uit: hier zou het niet bij blijven… Waar had ik het aan verdiend, vroeg ik me af…? Hoe was dit allemaal mogelijk? Je krijgt nooit meer dan je aan kunt, flitste het door me heen. Maar wat was het fijn geweest als ze boven iets minder vertrouwen in me zouden hebben.

Ik nam vandaag, 4 jaar geleden, wéér afscheid van een stukje van mezelf. En al besefte ik dat toen nog niet, daar hoort ook een stukje rouwverwerking bij. Het verdriet is zo groot geweest. Om alles wat ik niet meer kon. Om diegene, die ik ooit was, maar nooit meer zou worden. Het verdriet om te beseffen, dat ik ook sterfelijk ben. Iets waar ik daarvoor nooit bij stil had gestaan. En wat voelde ik me soms intens alleen en eenzaam. Wat heb ik hard geworsteld om weer boven te komen.

Uiteindelijk duurde het jaren, voordat alle tegenslagen met necrose plekken, maandenlang open, zwarte wonden. Daarna maandenlang opvullen van de voorlopige protheses. De horror van hormoonkuren, waar ik doodziek van was. Die kuren moesten voorkomen, dat de kanker terugkomt, maar kwaliteit van leven werd voor mij steeds belangrijker. Nog meer operaties volgden, nog meer reconstructies, tatoeages… En het proberen alles een plekje te geven. Vooral dat laatste was een heidens karwei.

Sta ik positief in het leven? Absoluut! Want het is wat het is en ik moet het er maar mee doen. Ik ben zo ongelofelijk trots op mezelf om alles wat ik alleen heb moeten doen in mijn leven. En wat ik toch maar “even” heb gedaan. Zo ongelofelijk trots , dat ik sta waar ik nu sta. Overeind en “still going strong” Is het verdriet over? Nee, dat is er soms nog steeds.En af en toe in alle hevigheid. Zoals op dit moment… Het is er en mag er ook gewoon zijn nu. Tenslotte heb ik van heel veel afscheid moeten nemen… En weet je… Afscheid nemen, dat doet pijn.

 

 

 

4 gedachten over “Afscheid…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s