Geplaatst in Corona

Boodschappen – een militaire operatie…

 

boodschappenkarIk kan me er al dagen van tevoren op verheugen…. Notttt…. De boodschappen…. Eerlijk gezegd zit ik er alweer dagenlang tegenop te hikken. Maar nu begint alles echt op te raken en zal ik toch echt een keertje moeten gaan. Ik bleef het maar uitstellen. Vroeg aan die of gene of ze melk of brood mee wilden nemen en was bezig mijn vriezer leeg te maken. Onder het mom van: dan kan ik hem schoonmaken binnenkort. En eigenlijk als smoes om vooral niet te hoeven gaan. Inmiddels merkte ik alleen wel, dat Sem ook knikkende knieën begon te krijgen voor allerlei dingen, dus leek het me tijd voor actie. Voor een militair geplande actie welteverstaan…

Zo gezegd, zo gedaan. Al dagen van tevoren begin ik hem voor te bereiden, dat we samen boodschappen gaan doen. De logica van: “Kom alleen” snap ik wel een beetje, maar ik had een prachtige tactiek bedacht. Waardoor we 2x zo snel zijn als we er samen even doorheen sjezen. Eigenlijk begon het met mijn koffiezet apparaat. Die heb ik ooit van een vriendinnetje gekregen, maar inmiddels is hij al heel wat jaren oud. Geeft niet uiteraard, alleen hij begint nu wat kuren te krijgen… En aangezien zonder ochtend-koffie zitten in Corona tijd nou niet mijn meest aantrekkelijk beeld is, valt me de advertentie van de Trekpleister op: daar zijn de Senseo apparaten in de aanbieding. Dan maar meteen combineren met de Dirk. Volgens iemand, die eerder deze week zo lief was om iets voor mee te nemen, vond hij het daar toch wel het fijnste boodschappen doen. En ik, inmiddels een beetje wereldvreemd geworden door het vele thuiszitten, neem dat uiteraard meteen aan.

Mijn boodschappenbriefjes (jazeker, twee stuks) worden verdeeld in: de gewone dingen en de die-willen-we-persé-merkdingen. Normaal gesproken is het ook leuk om eens wat nieuwe recepten uit te proberen. Zeker nu mijn puberzoon altijd honger lijkt te hebben. En vooral steeds meer dingen lekker begint te vinden. Op dit moment gaat dat even niet gebeuren. Ik heb al geen idee waar ik speciale boodschappen daarvoor zou kunnen vinden, dus laat ik het maar even bij de standaard dingen, die we altijd eten. En ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar zelfs daar zit bij ons de klad in. De regelmaat is af en toe ver te zoeken. Voornamelijk omdat ik bij tijd en wijle niet eens meer weet wat voor dag het is. Maar dat terzijde. Ook de gewone dingen, ook al zit er geen regelmaat in, raken een keer op. Dus wordt het tijd om de schouders eronder te gooien, moed te verzamelen en een boodschappen precisie actie op te zetten.

Ik begin met me ongeveer voor de geest te halen hoe de indeling van de paden er bij de Dirk uitziet. En dan deel ik 2 briefjes in: eentje voor Sem en de andere voor mij. Alles bij elkaar van de zuivel, het beleg, het brood, de pasta, de frisdranken enz. Terwijl ik thuis naar de briefjes staar, ben ik eigenlijk al wel een beetje trots op mezelf. Het ziet er goed uit. Na nog even 2 voorbeeldjes af te hebben gegeven voor een leuke Moederdagtas, roep ik naar boven of zoonlief al is aangekleed. Helaas… Na wat aansporingen zijn we rond half 12 onderweg. Het voelt gewoon echt een beetje als een missie. Sem heb ik inmiddels één van de briefjes gegeven. Hij kijkt me bedenkelijk aan. Bij de supermarkt pakken we allebei een kar en ontsmetten we hem bij de drogist beneden. Dat bleek al niet de bedoeling. Boven staan de schone karren. Pfff… hang er even een briefje voor op, dan is dat duidelijk toch? Maar goed, eenmaal onderweg in de winkel gaat het wonderbaarlijk goed. Ik vul mijn kar. Sem heeft ook al veel spullen van zijn briefje verzameld.

Bij het brood bedenk ik, dat hij wel iets lekkers verdiend. En omdat hij gek is op frikandelbroodjes, wil ik er eentje meenemen. Maar ik heb geen flauw idee waar de zakjes zijn waar ze in moeten. Ik sta een beetje wezenloos om me heen te kijken, maar ik zie echt niks. Dan maar even vragen aan de broodmevrouw. Met een verveeld gezicht en op duidelijk geïrriteerde toon zegt ze: “Die liggen voor je” Maar voor me ligt niks. Ze ziet me zoeken, zegt geen woord meer en laat me gewoon tobben. Als ik nog een keertje vraag waar ze dan liggen, snauwt ze bijna: “Daaronder, voor je”. Wauw. Tegen zoveel onvriendelijkheid kan ik niet op… Terwijl we naar de kassa lopen, zie ik de spanning en irritatie ook op Sems gezicht. Dus lijkt het me verstandig om het er even snel doorheen te jassen. Als de kassa mevrouw het eindbedrag noemt, krijg ik bijna een hartverzakking. Maar dan besef ik ook, dat 1 1/2e kar vol heb geladen. En voorlopig ook vooruit kan. Dus ja, 155 euro kan best kloppen, al moet ik even slikken.

Bij de auto besluit ik zelf terug te lopen naar de drogisterij. Voor de Senseo, die ik uiteindelijk toch niet meeneem. Maar wel weer een berg shampoo. conditioner, badschuim en nieuwe elektrische tandenborstels… In de aanbieding. Een zwarte en een roze. Laten we die nou ook net nodig hebben. Missie geslaagd. We zijn, zo’n 2 uur later, eindelijk weer thuis. Waar ik in mijn tas een oud kassabonnetje vind van 7 april. Ja, het was dus al even geleden. Wat een avontuur…. Ik ben er moe van.

 

 

2 gedachten over “Boodschappen – een militaire operatie…

  1. Lenie slaapt de nacht voor de boodschappen dag niet, gesloopt in de zon in de tuin, ik mag niet mee, als risico patient. Lenie vraagt of ik nog wat nodig heb, om te voorkomen dat ik zelf ga vliegen. Maar ik mocht wel frietjes halen, eng hoor. Maar langzaam, gaan we toch fietsen, wandelen, naar de bouwmarkt, de KPN, de begraafplaats ( nee nog niet), Je past je aan, het is een beetje een luxe luizenleven, cursus online, stamboom on-line, familieverhaal online. Totaal anders dan al die mensen die in de zorg werken, de post, de krant, zzp’ers, ondernemers, en noem maar op. Je mag hopen dat er voor hen ook licht in de tunnel komt. Het zal allemaal anders gaan lopen, eerlijker mag je verwachten. Blijf gezond samen met Sem, je moeder, Patrick (heb ik dat goed onthouden?) en zijn gezin. We blijven hopen op beter tijden.

    Like

    1. Gelukkig ben ik niet de enige, die er tegen opziet… Bijzonder hè, dat het gewoon een beetje eng is om weer voorzichtig dingen te gaan doen… Ik ben vorige week begonnen met mijn chakra cursus online te gaan afmaken. Heel onwerkelijk, maar het was wel fijn om daar weer mee bezig te zijn. En iedereen weer even te zien.

      Er zal zeker heel veel gaan veranderen en inderdaad hopelijk eerlijker worden en duidelijker. Hopelijk krijgen we geen 2e piek, blijft het hierbij.

      Blijven jij en Lenie ook gezond, lieve Jan. En ik denk, dat je Edwin bedoelt 😉 Knuffels op afstand! 😘😘❤

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s