Geplaatst in Borstkanker, Corona, Kanker, Schildklierkanker

Mijn nieuwe normaal

the-eleventh-hour-5017535_1280

Vandaag is het precies 6 jaar geleden, dat ik te horen kreeg, dat ik kanker had. Alweer 6 jaar en ook nog maar 6 jaar… Die dag werd de bodem onder mijn voeten vandaan geslagen en had ik er geen enkel besef van, dat mijn nieuwe normaal toen een begin maakte. Ik had geen enkel besef, dat mijn leven compleet zou veranderen. Gelukkig maar…

Het was een moment, dat de tijd even stil stond. Een moment, dat de tijd me dreigde in te halen. Woorden, die je nooit van een arts wilt horen: het is kwaadaardig. Je hebt schildklierkanker. Ik besefte toen ook nog niet, dat me later verteld zou worden, dat ik ook nog uitzaaiingen had. Dat al mijn lymfeklieren in mijn hals eruit zouden moeten. Dat mijn wereld volledig op zijn kop zou komen te staan. Ik besefte gelukkig ook nog niet, al had ik dat gevoel wel, dat het hier niet bij zou blijven… Gelukkig maar. Ik geloof niet, dat ik het dan aan had gekund om steeds weer mijn schouders eronder te zetten.

Een voorstadium borstkanker volgde. Vervolgens borstkanker in mijn andere borst. Hoeveel kan een mens op zijn of haar bordje krijgen zonder te breken? Wat me altijd overeind heeft gehouden, is mijn gezin, mijn kind. Dat mannetje wat zijn moeder nog jarenlang nodig zou hebben. Daarvoor ging ik door en stond steeds weer op. Waren mijn operaties het ergste? De pijn? De onderzoeken? Nee, het besef, dat mijn kind alleen achter zou blijven, maakte, dat ik bijna brak…

En toen alles achter de rug leek voor de mensen om me heen (tenslotte waren alle tumoren eruit en alle behandelingen achter de rug, al miste ik wat onderdelen van mijn lijf), pas toen begon mijn échte strijd. Een strijd naar een “nieuw normaal”. Een strijd, die ik nooit zou gaan winnen, als ik niet zou accepteren, dat alles anders was. Een strijd,die ik aan ging, omdat ik alles terug wilde in mijn leven zoals het was vóór de kanker.

Ik was moe, zo onnoemelijk moe. Totdat een psychologe me duidelijk maakte, dat ik vocht tegen mezelf. Dat ik nooit meer terug kon naar vroeger. Naar mijn oude leventje. Want ik was niet meer diegene, die jaren geleden aan die reis begon. Mijn lichaam was ook niet hetzelfde. Zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik moest een “nieuw normaal” zien te vinden. Een manier om om te gaan met een compleet nieuwe situatie. Geloof me, dat heeft heel veel dikke tranen gekost. Het leren accepteren was een lang en moeizaam proces. Een weg, die veel langer leek dan de weg van kanker verwijderen uit mijn lijf.

En nét nu ik het een beetje onder controle leek te krijgen. Nét nu ik mijn leven weer aardig op begon te bouwen met mijn eigen bedrijf en met de acceptatie van alles. Net nú komt de Corona voorbij. En mijn leven werd een déjà vu. Want wéér ging ik in quarantaine, net als na mijn radioactieve slok. Weer stond de wereld even stil. Het enige verschil was, dat de wereld om mij heen toen doordraaide, terwijl ik niet vooruit kon komen. Nu stond hij even gelijk met mij stil…

Ik heb op dit moment ook wel weer moeite met dat “nieuwe normaal”. Want hé, ik had er net eentje opgebouwd weer. En nu? Op zoek naar nieuwe mogelijkheden? Ik moet nog even wennen aan het feit, dat de quarantaine nu langzaam wordt opgeheven. Lagere scholen weer open, kappers weer aan het werk, masseuses weer aan de slag. En voor mij gaat het af en toe even duizelen in mijn hoofd, want sommige mensen gaan mij net even té snel met alles op dit moment. Ik moet weer even wennen. Weer een nieuwe draai vinden. En hopelijk kan ik dan binnenkort mijn nieuwe massagetafel in gebruik gaan nemen. Tenslotte moeten we maar weer verder toch?

 

2 gedachten over “Mijn nieuwe normaal

  1. Voor mij is het een zucht van verlichting. Weer op de weg terug. Het leven van nu maakt mij in en in verdrietig door het leed van de eenzaamheid die ik om mij heen zie. Jij bent een sterke meid, je hebt gevohten als een leeuw en nu komt corona en moet er weer pas op de plaats worden gezet. Een 1.5 meter samenleving is niet redelijk. Maar dat zal onze regering binnen kort zelf ook wel gaan inzien. We gaan in kleine stapjes terug naar hoe het was. Daar ben ik van overtuigd. Xxx

    Geliked door 1 persoon

    1. Het maakt mij ook verdrietig, die afstand. Ik mis de knuffels van de mensen om me heen. Ik mis het échte contact… En 1,5e meter is ook niet te doen in de realiteit. Alleen moet ik wel weer even wennen, dat sommige mensen denken, dat meteen álles weer kan. Dat gaat mij te snel. Kleine stapjes tegelijk, zodat iedereen kan wennen. Zo kan ik beter mijn draai weer vinden. En ook ik ben blij, dat we rustig aan weer op gaan bouwen. Maar (weer) niet weten hoe en waar we terecht gaan komen, maakt me ook wel onrustig af en toe… xxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s