Geplaatst in Kind, Moeder worden

Moederdag

Al als heel klein meisje wist ik het zeker… Ik wilde ooit moeder worden. Liefst van een heel elftal. Een vriendinnetje van me op de middelbare school had 3 zussen. Leek me best gezellig. Oké, het was dan geen elftal, maar 4 leek me ook wel een leuk aantal. Alleen hoe het ook liep in mijn leven, moeder werd ik niet. Hoe graag ik dat ook wilde… Toen ik me daar min of meer bij neer had gelegd, kwam ik een vriendje van vroeger tegen….

Dat bracht de wens toch weer boven. Ondanks mijn zelf gestelde grens van 36 jaar. Geen idee overigens waarom, maar dat zat ik mijn hoofd. En dus gebeurde het, dat ik, net 41, toch eindelijk nog moeder werd. Van een heel klein jongetje. Een maand te vroeg. Geboren met de keizersnee. En wat was hij mooi en perfect. Een porseleinen gezichtje en een prachtige bos donker haar…. Wat een cadeautje op mijn leeftijd. Een prachtig, gezond mannetje.

Jammergenoeg haakte zijn biologische vader af. Dus zijn we vanaf zijn geboorte samen geweest. Zwaar, zoals mensen om me heen soms zeiden, vond ik het niet. Want ik wist niet beter. En hij ook niet… We hadden het gewoon fijn, zo samen. Ik genoot met volle teugen van alles wat hij leerde. En soms was ik ook heel verdrietig. Want ik had het moeder zijn zo graag willen delen met de vader van mijn kind.

Helaas, dat was niet zo. Zwaar vond ik het moeder zijn wel op het moment, dat ik ernstig ziek werd. Want de angst van een alleenstaande moeder om je kind misschien te moeten gaan verlaten, is niet te omschrijven… Zoals ik ooit tegen hem zei, toen hij me vroeg of ik bang was om dood te gaan: nee, dat was ik niet. Wel om hem alleen achter te moeten laten…

Op dit moment zitten we in de fase van het losmaken van je moeder en vooral je eigen leven willen leiden…. Uiteraard heb ik daar als moeder “wat” moeite mee. Overigens heb ik dat met iedere fase van los moeten laten gehad. Dat is gewoon een dingetje van mij. Kan ik niks aan doen. Ik ben gewoon bloedzuinig op dat mannetje. Het is een fase van steeds weer een middenweg proberen te vinden samen.

En ook al knalt het sinds tussen ons, we houden zielsveel van elkaar. En ook al kunnen we elkaar soms achter het behang plakken, we vinden altijd wel weer een weg samen…. Anders leren vasthouden. Dat is wat moeder zijn voor mij, op dit moment, inhoudt. En al vind ik dat soms mega moeilijk, ook deze fase gaat vast weer over… Maar dat zielsveel en onvoorwaardelijk houden van, gaat nooit meer over. Gelukkig maar…

Advertenties
Geplaatst in Algemeen

Het fluisteren van mijn lijf…

Eergisteren: ik schrik wakker van een zachte plof naast me… Op het vloerkleed naast mijn bed, ligt mijn tablet. Het oplichtende scherm lijkt me een beetje verwijtend aan te kijken. Het is pas 10 over 9 in de avond, lijkt het te willen zeggen….

Lees verder “Het fluisteren van mijn lijf…”
Geplaatst in Bijzondere dagen

Vrouwenkracht

roses-142876_1280

“Ik wens je veel vrouwenkracht”, zei hij, toen hij mijn verhaal van de afgelopen jaren had gehoord. En hoewel hij kort uitlegde wat hij bedoelde, drong het niet echt tot me door… Pas nu, zo’n 2 jaar later,  vallen langzaam de kwartjes over wat hij me wilde vertellen… Lees verder “Vrouwenkracht”

Geplaatst in Algemeen

Verwarming op de WC…

greek-island-326725_1280

Een paar jaar geleden had ik een gesprek met één van mijn tantes op een verjaardag. Ze vertelde me, dat ze met de huurdersvereniging bezig waren om verwarming in de wc te krijgen. Ik moest er destijds een beetje om lachen, maar tegenwoordig begrijp ik precies wat ze bedoelde…. Lees verder “Verwarming op de WC…”

Geplaatst in Eten en drinken

Pannenkoeken en Monchou taart

20190120_115022_0000

Gisterenavond besloot ik om weer eens pannenkoeken te bakken. Voornamelijk om Sem te verrassen. Want ik ben niet zo’n fan… Maar met spek vind ik ze wel lekker, dus stuur ik zoonlief even op pad voor wat kleine boodschappen. En daar ging al het een en ander mis…. Lees verder “Pannenkoeken en Monchou taart”